Przypadek - Adam i Ewa - Opowiadania Erotyczne

Przypadek - Adam i Ewa

Jęczała cicho, zmysłowo pod nim, wciąż w klasycznej pozycji misjonarskiej. Jej nogi mocno obejmowały jego biodra, przyciągając go bliżej. Ich spocone dłonie splecione były nad ich szyjami, w uścisku, który wydawał się szukać czegoś więcej niż tylko fizycznej bliskości. Ocierali się całym sobą, w intensywnym rytmie ciał, tworząc przestrzeń intymności, która zdawała się przekraczać granice przypadkowego spotkania. Miał to być tylko przelotny seks, anonimowe uniesienie, bez zobowiązań i oczekiwań. Nie znali nawet swoich imion, a jednak ich ciała i dusze splatały się w tańcu tak bliskim, tak szczerym, jakby kochali się od dawna, jak stęskniona para kochanków, odnaleziona wbrew logice i rozsądkowi. W tym uniesieniu oboje balansowali na krawędzi ryzyka, niebezpiecznie bliscy upadku w otchłań uczuć, których nie planowali, nie pragnęli, a może w skrytości ducha – głęboko potrzebowali. Seks w swojej dostępności stał się towarem tanim, niemal powszednim, ale to poczucie bliskości, prawdziwego połączenia, okazało się niespodziewanym, luksusowym darem, którego żaden z nich się nie spodziewał. W powietrzu wisiała gęsta sieć niewypowiedzianych słów, niewypowiedzianych emocji, które wybrzmiewały z każdym kolejnym drżeniem ich ciał.

Ciężko oddychali, spleceni wciąż w nierozerwalnym uścisku. Kulminacja fali rozkoszy powoli opadała, pozostawiając po sobie przejmującą ciszę, gęstą od niewiadomej. On uniósł się delikatnie, podpierając na przedramionach, by spojrzeć w jej twarz. Jej oczy, ...

... dotąd przymknięte w ekstazie, teraz powoli otwierały się, patrząc na niego z lekkim zmęczeniem i jakimś nieuchwytnym wyrazem, który go zaintrygował. Nie był to wyraz typowy dla kobiety po przypadkowym seksie. Nie było w nim ani przelotnej satysfakcji, ani obojętności, ani tym bardziej pośpiechu do ucieczki. Była w nich jakaś głębia, jakieś niewypowiedziane pytanie.

Poczuł nagle narastającą niezręczność. Zwykle po takich spotkaniach wstawał szybko, zbierał swoje rzeczy, wymieniał zdawkowe „było miło” i znikał, zostawiając za sobą tylko ulotne wspomnienie chwilowej przyjemności. Teraz jednak coś go powstrzymywało. Cisza między nimi, nasycona emocjami, zdawała się domagać czegoś więcej. Jej spojrzenie, choć łagodne, było intensywne, niemal błagalne. Poczuł nieoczekiwaną potrzebę, by przerwać tę ciszę, by wypełnić tę przepaść, która nagle otworzyła się między nimi, przepaść nie fizyczną, lecz emocjonalną.

— Wszystko w porządku? — wyszeptał cicho, łamiąc pierwszą barierę anonimowości. Pytanie brzmiało banalnie, niemal głupio, ale było jedynym, które przysunęło mu się do głowy w tej niezręcznej chwili.

Ona uśmiechnęła się lekko, smutno, a w jej oczach pojawiło się coś na kształt rozbawienia.

— W porządku? — powtórzyła cicho jego pytanie, jakby wypowiadając je z ukrytym cudzysłowem. — Tak, chyba tak. A u ciebie? Wszystko w porządku?

Jej pytanie zabrzmiało bardziej szczerze, bardziej osobiste niż jego. Poczuł się dziwnie zawstydzony swoją powierzchownością, swoją ...