Na pokuszenie: Matka - Opowiadania Erotyczne

Na pokuszenie: Matka

... potem pojawił się on.

— On?

— Mężczyzna w kapeluszu. Fedorze. Wszedł do sali jak do siebie. Środek nocy, żadnej pielęgniarki w pobliżu. Powinnam się bać, krzyczeć... A ja czułam tylko spokój.

Magda urwała, wpatrując się w przestrzeń. Jej palce bezwiednie kreśliły wzory na powierzchni stołu.

— Powiedział, że może spełnić każde moje życzenie. Że wystarczy przyjąć wyzwanie. Myślałam, że to jakiś wariat albo że mam halucynacje od leków. Kiedy wychodził, zostawił wizytówkę na szafce. Kremową. Elegancką. Z samym numerem telefonu.

— I... zadzwoniłaś?

— Nie od razu. Czekałam tydzień. Patrzyłam, jak moje mięśnie coraz bardziej odmawiają posłuszeństwa. Jak rodzice płaczą w korytarzu, gdy myślą, że śpię. W końcu... w końcu sięgnęłam po telefon.

— Co się stało?

— Obudziłam się następnego dnia. Zdrowa. Jakby choroba była tylko złym snem.

Milczałyśmy długą chwilę. Za oknem przechodnie spieszyli się w swoich codziennych sprawach.

— Magda...- zawahałam się. - A czego... czego zażądał w zamian?

Jej twarz się zmieniła. Przez moment zobaczyłam w jej oczach cień... czegoś. Strachu? Bólu?

— To moja prywatna sprawa - odpowiedziała cicho, ale stanowczo. — I uwierz mi, lepiej żebyś nie wiedziała.

Powinnam odpuścić. Podziękować za kawę, pożegnać się, wrócić do swojego życia. Do pustego pokoju dziecięcego. Do kolejnych nieprzespanych nocy.

— Czy... - głos uwiązł mi w gardle. — Czy masz może wciąż ten numer?

Magda sięgnęła do torebki. Kremowa wizytówka ...

... błysnęła w jej dłoni.

— Weź — położyła ją na stole. — Mi już nie będzie potrzebna.

W jej głosie usłyszałam coś, co powinno mnie ostrzec. Coś, co powinno kazać mi wstać i wyjść. Zamiast tego moje palce same sięgnęły po wizytówkę.

Wizytówka leżała na nocnym stoliku przez tydzień. Brałam ją do ręki, odkładałam, znów brałam. W świetle dnia historia Magdy wydawała się absurdalna. Szukałam w internecie informacji o jej chorobie - może był jakiś przełom w leczeniu? Nowy lek? Eksperymentalna terapia?

Nic nie znalazłam.

W końcu, którejś bezsennej nocy, wystukałam numer. Telefon odebrał od razu, jakby czekał na moje połączenie. przedstawiłam się.

— Dostałam pański numer od Magdy.

— Ah, Magdalena... — Jego głos brzmiał ciepło, kojąco. — Tak, pamiętam. Spotkajmy się jutro w parku Południowym. Koło fontanny.

Nie zapytał o godzinę. Nie ustaliliśmy szczegółów. Po prostu się rozłączył. A ja wiedziałam, że tam będzie.

Siedział na ławce, gdy przyszłam — dokładnie taki, jak opisywała Magda. Fedora, doskonale skrojony płaszcz, srebrna rączka parasola. Dżentelmen z innej epoki. Wstał, gdy się zbliżyłam.

— Witam panią, Anno.

Jego uścisk dłoni był pewny i ciepły. Gestem wskazał miejsce obok siebie.

— Proszę opowiedzieć swoją historię.

I opowiedziałam. O diagnozach, o latach prób i porażek, o pustym pokoju dziecięcym. Słuchał w milczeniu, od czasu do czasu przytakując. Jego obecność sprawiała, że słowa płynęły same - bez wstydu, bez zażenowania.

— Więc pani ...