Marta Croft i Kamienna Bestia - Opowiadania Erotyczne

Marta Croft i Kamienna Bestia

Od zawsze kochałam historię. Uczyłam jej w szkole średniej, z pasją opowiadając uczniom o starożytnych cywilizacjach, tajemniczych ruinach i zaginionych skarbach. Ale tej wiosny postanowiłam zrobić coś szalonego. Wziąć urlop, założyć strój eksploratorki – inspirowany oczywiście Larą Croft – i wyruszyć do dżungli w Ameryce Środkowej. Chciałam poczuć się jak bohaterka z gier i filmów.

Po kilku dniach marszu wśród wijących się lian, kłujących gałęzi i nieznośnego upału, dotarłam do tego, co wyglądało jak zaginiona świątynia Majów. Serce zabiło mi szybciej, gdy ujrzałam kamienną ścianę z rzeźbą twarzy – monumentalną, surową, jakby coś obserwowała.

Nie mogłam się powstrzymać. Zbliżyłam się i, zgodnie z każdą archeologiczną opowieścią, dotknęłam jednego z kamiennych elementów. W tej samej chwili coś zgrzytnęło. Głowa rzeźby poruszyła się nagle, a kamienny mechanizm zaskrzypiał, zaciskając się na mnie jak pułapka.

— Auuu! — jęknęłam, gdy głaz przycisnął mnie do zimnego kamienia. Nie mogłam się ruszyć. Moja ręka utknęła, serce waliło jak oszalałe.

— Marta, głupia piczko, co ty zrobiłaś... — wyszeptałam do siebie.

Ale wtedy coś kliknęło. Nad moją głową dwa kamienne dyski zaczęły się obracać. Ściana zadrżała i... otworzyła się. Spojrzałam w ciemność, czując dreszcz niepewności i ekscytacji.

Może nie byłam Larą Croft. Ale byłam Martą Croft.

Ciemny korytarz pachniał wilgocią, mchem i czymś... pradawnym. Moje ciało wciąż pulsowało po spotkaniu z pułapką – nie z bólu, ...

... lecz z dziwnego napięcia. Może to adrenalina? A może coś więcej…

Nagle, jakby wyczuwając moje przybycie, wnętrze świątyni rozbłysło ciepłym, złotym światłem. Pośrodku komnaty stała postać – wysoka, wykuta z czarnego kamienia, ale... żywa? Jego ciało lśniło jak marmur, a oczy świeciły bursztynowym blaskiem. Patrzył na mnie. Czułam to w trzewiach.

Nie ruszał się. A jednak... moje zmysły krzyczały, że jestem obserwowana – nie przez posąg, lecz przez coś znacznie starszego, silniejszego. Być może coś, co czekało tu od wieków. Czekało na mnie.

Poczułam lęk ale też coś innego. Dreszcz. Pragnienie. Fantazja o tym, że jestem sama, bezbronna, w miejscu, gdzie obowiązują inne prawa. Że jakaś pradawna siła weźmie mnie, bez pytania, bez litości. Że posiądzie mnie nie człowiek... lecz...

Szepnęłam tylko:

— Kim jesteś?

I wtedy on się poruszył.

Powietrze zgęstniało, jakby przesycone pradawnym zaklęciem. Ściany komnaty pulsowały lekko zielonym światłem, a kamienna postać zrobiła krok w moją stronę. Był olbrzymi, jego ruchy powolne, ale majestatyczne – jakby czas nie miał dla niego znaczenia.

– Strażnik... świątyni… – wyszeptałam.

Nie odpowiedział. I nie musiał. Czułam to w sobie. Głęboko. Jakby przez wieki zapisano w kamieniu jedno przeznaczenie – a teraz ono miało się spełnić. Magiczne inskrypcje na ścianach zaczęły świecić, z sufitu sypały się złote iskry, a wrota za mną zamknęły się z głuchym dźwiękiem.

Byłam tylko ja. I on.

Zatrzymał się tuż przede mną. ...