Wspomnienie Upojnego Wieczoru: Autostopowiczka - Opowiadania Erotyczne

Wspomnienie Upojnego Wieczoru: Autostopowiczka

... zniknął. Tam zasnęłyśmy naprawdę splecione, otulone kocem i tym, co wydarzyło się między nami. Sen przyszedł szybko, miękki i spokojny, niosąc ze sobą wspólne marzenia, które zagnieździły się w nas jak szeptane sekrety.

Leżałam wtulona w Gosię, obejmując ją lekko, z czołem opartym o jej kark. Czułam ciepło jej skóry i miękki rytm oddechu, który uspokajał mnie bardziej niż jakiekolwiek słowa. Moje ciało powoli łagodniało, ale myśli nie chciały zamilknąć. W ciszy, która nastała po wszystkim, pojawiły się pytania. Nie krzyczały. Były ciche, jak drobny deszcz w duszy, sączące się przez szczeliny, których wcześniej nie zauważałam.

Zamknęłam oczy i zobaczyłam dom. Mojego męża w kuchni, parzącego poranną kawę bez słowa, jak zawsze. Syna wbiegające do pokoju z tym znajomym „mamo!”, które miało w sobie cały świat, świat, który zbudowałam, którego byłam częścią i który był częścią mnie.

A jednak...

Myśl o tamtej nocy nie chciała mnie opuścić. Tej sprzed trzech miesięcy. Motel na obrzeżach. Zapach jaśminowego płynu do kąpieli. Drżenie, którego nie potrafiłam nazwać. Gosia. Wtedy sądziłam, że to jednorazowe, że ...

... wrócę do Ostrowa, a ona zostanie we Wrocławiu i że ta odległość będzie wystarczającą granicą. Że uda mi się zamknąć to gdzieś głęboko, na klucz, ale życie lubi być przekorne.

Miałam powody, aby przyjeżdżać do Wrocławia. Niby do koleżanek, niby na chwilę, niby dla siebie, aż przez przypadek spotkałam ją…piękną osiemnastoletnią dziewczynę i teraz, tu, kiedy dotykałam jej skóry, kiedy nasze oddechy mieszały się w ciemności, wiedziałam coś, czego wcześniej bałam się nazwać. To nie był koniec. To mógł być początek. Nie byłam już pewna, czy chcę to zatrzymać.

Moje życie jest poukładane, ma rytm, ma sens, ale moje serce… ono od miesięcy budzi się dopiero przy niej. Pragnie tej kobiecej czułości, tej ciszy między słowami, tego, jak Gosia patrzy na mnie bez oceny, bez roszczeń, jakby widziała mnie prawdziwą.

Zamknęłam oczy mocniej. Jeszcze nie podejmowałam decyzji. Jeszcze trwałam zawieszona między światami tym, który znam i tym, którego się boję, ale który mnie pociąga, ale coś już było we mnie inne, bo Gosia… Gosia nie była tylko wspomnieniem. Była pytaniem, czułym, cichym, ale coraz trudniejszym do przemilczenia.