O magii krawieckiej (III). Obsydian - Opowiadania Erotyczne

O magii krawieckiej (III). Obsydian

Oficyna Drukarska Gildii Magów Bitewnych

Ogrom gabinetu zniknął, pochłonięty tryumfującą ciemnością. Długie rzędy regałów, drążki z setkami ubrań, stoły robocze – wszystko to przepadło i pozostała jedynie mała, kamienna wyspa z biurkiem pośrodku – krąg światła, w którym powietrze gęstniało pomiędzy profesorem a jego studentką. Nawet witraże wyblakły, ukazując jedynie rozmyte i niewyraźne odbicie stojących naprzeciwko siebie postaci.

Mrok napływał coraz bliżej, przyciągany niewidzialną siłą emocji. Magiczna lampa powstrzymywała jego napór, choć wcale nie wydawał się groźny. Był raczej ciepły i miękki, jakby podgrzany jej blaskiem; otulał szczegóły wpatrzonych w siebie twarzy, a jednocześnie wyostrzał pozostałe zmysły. Zapach lawendy stał się głębszy, a w ciszy słychać było dwa oddechy i delikatny szmer, kiedy Sophie próbowała zapiąć ozdobny rękaw.

W zazwyczaj uporządkowanej głowie profesora panował chaos. Jaki był efekt pomyłki w parametrach czaru? Jakim sposobem zaklęta bielizna spowodowała chwilę słabości młodej kobiety? Czym właściwie było to jej zagadkowe zachowanie?

Spojrzał w kierunku biurka. Na brzegu szerokiego drewnianego blatu leżały stanik i figi studentki. Dlaczego pozbyła się ich tak szybko? I dlaczego widok tych kawałków tkaniny wzbudzał tak silne emocje?

„Na szaty nieumarłych!” – Zdał sobie sprawę, że jego twarz staje się cieplejsza. „Przecież to tylko ubranie!”

Czy była to świadomość, że jeszcze przed chwilą silvalen otulał ciepłą skórę? A ...

... może intymna fizyczność dziewczyny, odkryta i pozbawiona ochrony białego materiału, nagle przyciągała i plątała myśli profesora.

Oderwał wzrok od bielizny i skierował go na zręczne palce, którym właśnie udało się włożyć srebrny guzik w wąski, podłużny otwór, obrąbiony błyszczącą nicią. Podszedł i postawił przewrócony fotel.

– Panno Sophie, czy mogłaby pani mi wytłumaczyć, co właściwie się stało? – zaczął ostrożnie. – Ja nic nie rozumiem. Skoro zaklęcie zmieniło materiał w bardziej przyjemny, dlaczego pozbyła się pani bielizny, jakby parzyła?

Podniosła spojrzenie, uśmiechnęła się z niepewnie i potarła czoło.

– Nie, nie parzyła, ale… bardzo mnie rozpraszała. – Zamyśliła się. – Może spróbuję to panu pokazać. – Sięgnęła po figi i podeszła bliżej. – Czy mógłby pan wystawić rękę?

Od razu zrozumiał, o co chodziło: przy odpowiednio cienkiej tkaninie dawało się czasem wyczuć stłumiony efekt niektórych rodzajów zaklęć, pod warunkiem, że materiał znajdował się blisko właściciela. Uniósł dłoń wnętrzem do góry, a Sophie zbliżyła do niej figi. Nagle zawahała się i spojrzała z niepokojem.

– Czy… to nie będzie dla pana zbyt odpychające?

– Dlaczego miałoby być? – zdziwił się, zerkając na silvalen, który lekko połyskiwał w świetle lampy.

– No… nie wiem. W końcu to bielizna… Po całym dniu… – Zaczęła powoli cofać rękę.

– Nie jest odpychająca, nawet w najmniejszym stopniu – powiedział żarliwie. – Zapewniam, że jest wręcz przeciwnie.

Skrzywił się, za późno zdając sobie ...