O magii krawieckiej (III). Obsydian - Opowiadania Erotyczne

O magii krawieckiej (III). Obsydian

... przełożył fioletowy notatnik o dwa miejsca w dół.

Pokiwał głową, uznając, że osiągnął rozsądny kompromis, po czym wstał i zamyślony ruszył w stronę wyjścia.

Nagle wydało mu się, że coś słyszy. Zwolnił kroku, nasłuchując. Z rogu komnaty dobiegał delikatny, metaliczny chrobot. Zatrzymał się i wstrzymał oddech. Cisza. Zrobił ostrożny krok. Znowu – cichy pisk i kliknięcia! Dziwny niepokój ścisnął mu gardło. Był absolutnie pewien, że sensomanekin jest wyłączony. Uniósł różdżkę i wypowiedział słowa zaklęcia. Wszystkie lampy w gabinecie zapłonęły.

Mimo bólu wywołanego ostrym światłem, oczy profesora otworzyły się szeroko. Błyszcząca mosiężna twarz była zwrócona inaczej niż zwykle. Ciemne tarcze wskaźników skierowane były wprost na niego!

„Przecież to niemożliwe!” – pomyślał, czując niewytłumaczalny strach.

Sensomanekiny nie miały możliwości ruchu. Owszem, można je było dowolnie ustawić, ale nie mogły same zmienić pozycji.

Podszedł bliżej i ostrożnie obszedł urządzenie dookoła. Maszyna nie drgnęła i nie wydała najmniejszego dźwięku. Wpatrzył się uważnie w rzędy wskaźników. Sensomanekin zdecydowanie był wyłączony.

„Skąd więc tamte dźwięki?” – Potarł policzek. „Czy rzeczywiście sam się poruszył?”

Coś przyciągnęło jego wzrok. Każda z dziewięciu metalowych tarcz przymocowana była dwoma niewielkimi śrubami. Każda, oprócz centralnej. Pochylił się, marszcząc brwi. Dlaczego wcześniej tego nie zauważył? Zamiast jednej śruby widział małe metalowe siteczko. W miejscu drugiej, w cieniutkiej okrągłej oprawie znajdował się wypolerowany kawałek ciemnego szkła. Wyglądał trochę jak mała szklana kula, w środku której tkwiła następna, mniejsza.

„Tego nie było w projekcie!”

Wzdrygnął się. Szklany element bardzo przypominał oko.