O magii krawieckiej (III). Obsydian - Opowiadania Erotyczne

O magii krawieckiej (III). Obsydian

... brwi.

– Panno de Clairienne, przeciez właśnie wyjaśniłem – powiedział surowym głosem. – Przepływ ogromnej mocy…

Urwał. Młoda kobieta patrzyła na niego wyczekująco. Niemal tym samym, przenikliwym spojrzeniem, co na wykładach.

– Sophie… – powiedział, pocierając kark.

– Tak, profesorze?

– Dlaczego pytasz o coś, o czym właśnie przed chwilą mówiłem?

– Och, przepraszam. – Wzruszyła ramionami z rozbrajającym uśmiechem. – Po prostu lubię, kiedy mówi pan fascynujące rzeczy. Mogłabym słuchać tego bez końca.

– Hm – zamyślił się, a sens jej słów powoli do niego docierał.

A potem opowiedział jej wszystko. Jak zdobył z Victorem wełnę, jak razem badali jej właściwości, i wreszcie jak opracowali zaklęcie, które umieścili w dwóch bliźniaczych płaszczach. Zasypał ją szczegółami i obserwował, jak rozpalają wyobraźnię młodej kobiety.

– A czy… ten płaszcz wciąż działa? Cały czas? – zapytała, kiedy skończył.

– Nie, Sophie. – Uśmiechnął się. – Energia w nim się skończyła. Poza tym jest już późno….

Dokładnie w tym momencie zegar zaczął wybijać godzinę. Studentka z niepokojem uniosła głowę.

– Dziewiąta! Za piętnaście minut zamkną mi dormitorium! – powiedziała, zeskakując z biurka.

Rozejrzała się, złapała bieliznę i wcisnęła ją do plecaka, a potem zaczęła zbierać rozrzucone księgi i notatniki.

– Zostaw – powiedział ciepło. – Idź już, żeby zdążyć.

– Ależ profesorze! – oburzyła się. – Jaką byłabym asystentką, gdybym zostawiła tu taki ...

... bałagan!

Błyskawicznie ułożyła zeszyty w równe sterty. W pewnym momencie sięgnęła po chusteczkę i z delikatnym uśmiechem starła wilgoć z brzegu biurka, zerkając nieśmiało na mężczyznę. Obserwował ją bardzo uważnie.

Kiedy skończyła, podeszła do niego z plecakiem na ramieniu i położyła dłoń na jego piersi. Drobne palce pogładziły materiał kamizelki. Stanęła na czubkach butów i pocałowała go w policzek. Wciągnął głęboki oddech lawendowego zapachu, a młoda kobieta odbiegła do drzwi. Profesor wyciągnął różdżkę i otworzył zamek.

Zatrzymała się w przejściu.

– Do jutra, profesorze? – Spojrzała pytająco, delikatnie zmienionym głosem.

Mimo półmroku, wydało mu się, że w jej oczach widzi błysk niepokoju.

– Tak. Do jutra, Sophie – odpowiedział uspokajająco.

Stała chwilę bez ruchu, przygryzając wargę, po czym podbiegła do niego z powrotem. Przywarła do niego płomiennym pocałunkiem. Przytulił ją mocno i długo. Odsunęła się i wpatrzyła w jego oczy bardzo uważnie. Ujął delikatną twarz w dłonie i szepnął z absolutnym przekonaniem:

– Wszystko. Będzie. Dobrze.

Uśmiechnęła się szeroko i wybiegła z gabinetu, zamykając za sobą drzwi. Cornelius podszedł powoli do biurka, usiadł w fotelu i odetchnął głęboko. Wsłuchiwał się jeszcze chwilę w szybki stukot obcasów na korytarzu, zastanawiając się, jak mógł kiedyś uważać ten odgłos za nieprzyjemny.

Pogrążył się w zadumie. Nie mógł uwierzyć w to, co właśnie się wydarzyło. Dopóki trzymał ją w ramionach, wydawała się taka rzeczywista, ale teraz? To ...