O magii krawieckiej (III). Obsydian - Opowiadania Erotyczne

O magii krawieckiej (III). Obsydian

... ramionami z poważną miną. – Zostałem przez panią rozproszony.

– Czyżby? Nie przypominam sobie. – Uśmiechnęła się szeroko. – Czy to może jest ta lekcja, jak sobie radzić z popełnianymi błędami? Należy zrzucać winę na kogoś innego?

Uniósł wyżej brodę, ale nie mógł w pełni utrzymać powagi.

– Niestety, ten sposób jest zarezerwowany tylko dla mnie. Przecież napisałem w ogłoszeniu, do czego potrzebuję asystenta.

– Widać, tego też pan zapomniał… – parsknęła – …bo nic takiego tam nie było!

Zacisnął gardło, z trudem tłumiąc śmiech. Ich dłonie, rozdzielone jedynie cienką warstwą silvalnu, drgnęły, poruszone wspólną wesołością. W końcu dziewczyna odetchnęła.

– A zatem? W jaki sposób pana rozproszyłam, profesorze? – zapytała.

Cornelius spoważniał. W oczach młodej kobiety zamigotały drobne iskierki. Przecież doskonale wiedziała skąd wzięły się problemy z koncentracją. Najwyraźniej chciała to jeszcze raz usłyszeć od niego. Otworzył usta, ale słowa utknęły w gardle. Nie mógł powiedzieć studentce o jej zachwycającej urodzie. Cała ta rozmowa była nieodpowiednia. Zmarszczył brwi. Sophie nie przestała się uśmiechać i tylko lekko przechyliła głowę.

– Ujmijmy to w ten sposób – powiedziała cicho. – Byłam muzą tego przypadkowego odkrycia. Co więcej, ten istotny wkład uprawnia mnie do miana współautorki czaru.

– To brzmi rozsądnie – przytaknął z uznaniem, powstrzymując wesołość. – Choć zapewne słowo „muza” nie pojawi się w ostatecznej publikacji.

Przez chwilę po prostu ...

... stali w przyjemnej ciszy. Ciepły mrok dokoła gęstniał i zdawał się zbliżać do nich, mimo że lampa świeciła cały czas tak samo. W końcu Sophie od niechcenia zrobiła mały kroczek do przodu.

– Miał pan rację, profesorze.

– W jakiej kwestii? – Powstrzymał odruch i nie cofnął się.

– Badania bielizny są dużo trudniejsze, niż myślałam.

Westchnął.

– Zapewniam, że to był pierwszy i ostatni raz.

– Nie! – zaprzeczyła szybko. – Nie o to mi chodziło. Są trudne, ale… wykonalne. – Podeszła znowu o krok i szepnęła: – Po prostu wiem już, o czym pan mówił. Że mogą być… nieodpowiednie.

Przełknął ślinę.

– Nie powinienem był się zgodzić...

Pokręciła głową, a figi między ich dłońmi zdawały się wibrować coraz mocniej.

– A ja myślę… – Zrobiła trzeci, ledwie zauważalny krok, a jej oczy błysnęły wesoło. – Myślę, że takie odkrycie warte jest odrobiny niestosowności. – Uśmiechnęła się szerzej i delikatnie pochyliła, zniżając głos. – Chociaż, gdyby ktoś nas teraz zobaczył, trudno byłoby to wyjaśnić...

Zamrugał, otulony chmurą perfum. Wpatrzył się w figlarne spojrzenie, które teraz dodatkowo zapłonęło tamtym dziwnym rozmarzeniem. Bielizna była teraz tak blisko, że w lawendowy zapach studentki wmieszały się subtelne nuty gorącej kobiecości. Cornelius wciągnął głębiej powietrze i poczuł kolejne fale zachwytu, wypełniające go silnym, absolutnie nieprzyzwoitym pragnieniem. Jego twarz zrobiła się gorąca.

Sophie również odetchnęła i natychmiast spoważniała, otwierając szeroko ...