Panie Łukaszu... - Opowiadania Erotyczne

Panie Łukaszu...

... mógłbym rozprawiać z moimi damami o pogodzie, gdybym tylko nie miał tak wielu pytań.

– Co się stało?

Najstarsza z kobiet wzruszyła ramionami, twierdząc, że policjanci wymigują się od odpowiedzi trwającym śledztwem.

– Jeden z funkcjonariuszy wszystko mi wyśpiewał. – Ewa z satysfakcją przykuła uwagę wszystkich. – Podejrzewają, że jadący z naprzeciwka samochód powoli staczał się na pas taty. – Spojrzała prosto na mnie. – Próbowałeś uniknąć zderzenia. Zahaczyłeś o barierkę i stąd wzięło się tak długie dachowanie.

Dachowanie. Mój kochany mercedes…

– Chyba go dorwali?! – Irena nie kryła się z oburzeniem.

– To była pijana kobieta… – Ewa zrobiła teatralną pauzę. – Odwoziła ze szkoły dwoje dzieci.

– Słyszałeś, tato? Jesteś bohaterem! – Zdezorientowana Małgorzata przerwała na moment wycieranie policzków.

Ewa kiwnęła głową. Wielkie nieba! Przez całe życie chroniłem złych ludzi przed odpowiedzialnością za swoje czyny, a omal nie straciłem życia przy bodaj pierwszej próbie zrobienia czegoś naprawdę dobrego.

Małgorzata zapytała, czy rozmawiałem z lekarzami, ale przecież raptem kilka godzin temu udało mi się wybudzić.

– Ja rozmawiałam. – Ewa ponownie ściągnęła na siebie nasze oczy. – Cztery złamania. W prawej ręce być może nie odzyskasz pełnej sprawności, ale wszyscy zapewniają, że się wyliżesz. Miałeś furę szczęścia.

Czułem, że powinienem się rozpłakać z powodu potencjalnych defektów, ale ja nie czułem nawet smutku. Cieszyłem się, że żyję, a prawą ręką i ...

... tak od dawna była mi córka.

– Odwiedziłam też ordynatora – podjęła dalej. – Sala może nie jest za duża, ale załatwiłam ci ją na wyłączność. Podobno możesz tu zostać na kilka miesięcy, więc chciałam, żebyś miał jak najlepsze warunki.

– Dałaś mu w łapę?! – zapytała z szatańskim uśmieszkiem Małgorzata.

– Nie… – mruknęła Ewa.

Wszyscy wiedzieliśmy, że ona zawsze znajdzie jakiś sposób. Czyżbyśmy mieli jakieś koneksje, o których nie wiem?

– Zostawcie nas na chwilę samych – poprosiłem. Nie musiałem mówić, kto ma zostać.

Małgorzata dała mi na pożegnanie całusa, a żona rzuciła coś „ciepłego” i do samego zamknięcia drzwi nie spuszczała nienawistnych oczu z Ewy.

Byłem dumny z córki, że jako tymczasowa głowa rodziny pomna moich nauk nie okazała przy innych najmniejszych oznak słabości. Kiedy zostaliśmy sami, od razu puściły jej hamulce. Z całych sił przylgnęła do mnie swym drobnym ciałem. Długimi minutami rozmawialiśmy o czymś, co w naszej rodzinie od zawsze stanowiło temat tabu – o uczuciach. Dopiero potem płynnie przeszliśmy do interesów. Chrapkę na przejęcie po mnie najbardziej prestiżowych klientów miał rzecz jasna Engelmann, ale mój stary druh nie był już tak błyskotliwy jak kiedyś i groziło to katastrofą.

– Był uparty jak osioł, dopóki nie usłyszał, że pod twoją nieobecność jest niezastąpiony w innych obowiązkach i nie powinien przeciążać się nowymi sprawami, które od ostatniej rozprawy nie wymagają tak wiele kompetencji… – Wyszczerzyła się, eksponując ostry ...