Uwiedziona Przez Nianie IV: Slubna Goraczka - Opowiadania Erotyczne

Uwiedziona Przez Nianie IV: Slubna Goraczka

... „jeśli”, bez niedopowiedzeń i zawahań. Patrzyłyśmy na twarze naszych bliskich, pełne łez wzruszenia i szerokich uśmiechów. Moje serce było tak pełne, że miałam wrażenie, że zaraz się rozpłynie w ciepłym świetle tego popołudnia.Zapach róż unosił się w powietrzu, mieszając się z delikatną wonią świec, które ustawiono na stołach i przy wejściu do sali. Ich migotliwy blask odbijał się w oczach gości, tworząc wokół nas aurę niemal nierealną, jakby świat na moment zwolnił, byśmy mogły nacieszyć się tą chwilą. Ten dzień, ta godzina, ten ułamek życia… wszystko pachniało nowym początkiem.Wesele rozpoczęło się zaraz po życzeniach. Sala lśniła w ciepłych, złocistych światłach. Obrusy w kolorze kości słoniowej, bukiety białych kwiatów, złote akcenty i delikatna muzyka tworzyły przestrzeń pełną subtelnej elegancji. Nie było przepychu, była harmonia. Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak sobie wymarzyłyśmy: prosto, ale z duszą. Naturalnie, ale z klasą.Rozległy się pierwsze dźwięki muzyki, a my, prowadzone przez prowadzącego przyjęcie, wyszłyśmy na środek parkietu, by zatańczyć pierwszy taniec. Serce mi waliło. Patrzyłam na Dominikę, na jej skupione spojrzenie i lekkie drżenie w kącikach ust znak, że była równie wzruszona jak ja. Zanurzyłam się w ramionach mojej żony i dałam się ponieść rytmowi, emocjom, światłu, które grało na naszych sukienkach.Potem było już tylko piękniej. Śmiechy dzieci biegających między stołami, rozmowy, które przeplatały się z opowieściami z dawnych lat, ...

... spojrzenia pełne nostalgii i nadziei. Goście zajadali się naszymi ulubionymi potrawami kuchnia była różnorodna, domowa, z nutą nowoczesności. Toasty były podnoszone raz za razem niektóre wzruszające, inne zabawne do łez.Dominika wciąż nie puszczała mojej dłoni. Nawet kiedy rozmawiałyśmy z gośćmi, nawet kiedy tańczyłyśmy osobno z rodzicami czy przyjaciółmi, wracałyśmy do siebie wzrokiem, gestem, dotykiem, jakbyśmy porozumiewały się na poziomie, którego nikt poza nami nie mógł pojąć. I może tak było.Czas płynął inaczej tego wieczoru, jakby każda minuta była wypełniona czymś ważnym, wartym zapamiętania. Kiedy wieczór zaczął przechodzić w noc, świece migotały już spokojnie, a śmiechy były coraz bardziej miękkie i leniwe. Ciepło zbudowane przez cały dzień osiadało w sercach i na policzkach. Goście czuli się u nas dobrze, było słychać to w ich głosach, widać w gestach, czuć w atmosferze. To nie było tylko nasze święto. To było wspólne świętowanie miłości, która nie pytała o wiek, o początki, o trudności. Miłości, która po prostu była obecna, realna, mocna.Kiedy wychodziłyśmy na chwilę przed salę, by zaczerpnąć powietrza, niebo było już granatowe, gęste od gwiazd. Dominika objęła mnie od tyłu i pocałowała w szyję.– Jak się czujesz, żono? – szepnęła.Uśmiechnęłam się, zamykając oczy.– Jakbym wygrała życie.A potem wróciłyśmy do środka, by zatańczyć jeszcze kilka piosenek. Napić się jeszcze jednego kieliszka szampana. Uśmiechnąć się do jeszcze jednego zdjęcia i zapamiętać ten dzień takim, jaki ...