W blasku sygnetów V - Opowiadania Erotyczne

W blasku sygnetów V

Salon był pogrążony w półmroku, rozświetlany jedynie ciepłym światłem stojącej w rogu lampy. Na ekranie telewizora przesuwały się obrazy kolejnego odcinka serialu, który od dawna nie potrafił już przykuć jej uwagi. Małgorzata trzymała w dłoniach kubek z herbatą, lecz napój dawno wystygł, piła go bardziej z przyzwyczajenia niż z potrzeby. W domu panowała cisza. Jej szwagra, Piotra, nie było, znów gdzieś utknął przy sprawie, a Agata długo nie wracała od Aleksandra. Puste pomieszczenia zdawały się przytłaczać Małgorzatę swoim bezruchem.

Myślami wracała do czasów, gdy miała szesnaście lat. Wtedy wszystko runęło, śmierć rodziców, nagła i bezlitosna, zostawiła ją w świecie, w którym nie było już miejsca na dzieciństwo. Starsza siostra przyjęła ją pod swój dach bez wahania i to właśnie, w nowym domu, Małgosia po raz pierwszy poczuła się bezpieczna. Wdzięczność za ten gest nigdy jej nie opuściła. Być może dlatego, kiedy kilka lat później siostra zachorowała, a choroba zabrała ją szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać, Małgorzata nie miała wątpliwości, co musi zrobić. Zastąpić matkę dzieciom. Przejąć jej obowiązki. Zająć się dziećmi i biurem. Dorosnąć w jednej chwili.

Teraz, dwadzieścia lat później, siedziała sama w tym samym domu, a ciężar tamtej decyzji wciąż nie opuszczał jej barków. Patrzyła na leżące na stole papiery z biura, raporty, faktury, korespondencję i uśmiechała się gorzko. Tak wyglądała jej codzienność. Bez męża, bez własnej rodziny, z wieczorami ...

... spędzanymi w towarzystwie seriali, które służyły raczej za tło niż rozrywkę. Nie żałowała wyboru, ale czasem czuła, że coś zostało jej odebrane, albo że sama zbyt pochopnie z tego zrezygnowała.

Aleks… jego brak doskwierał jej szczególnie. Rzadko go teraz widywała, odkąd przeprowadził się do jednej z „kryształowych bliźniaczek”, jednego z dwóch szklanych wieżowców, które kilka miesięcy temu wyrosły w centrum miasta. To nie była zwykła przeprowadzka. Inwestor, pragnąc nadać miejscu prestiż, zaprosił do apartamentów najwyższych pięter ludzi wybitnych, takich, którzy mieli podkreślić rangę przedsięwzięcia. Aleksander otrzymał propozycję niemal z dnia na dzień, a jego nazwisko znalazło się obok profesorów, artystów i biznesmenów. Dla wielu było to wyróżnienie, niemal nobilitacja. Dla Małgorzaty, no cóż, powód, by widywać go coraz rzadziej.

Pamiętała, jak na początku próbował ich przekonać, by przeprowadzili się razem z nim. Chciał zabrać rodzinę, jakby pragnął stworzyć im nową twierdzę wysoko nad ziemią. Piotr odmówił, a propozycja rozpadła się szybciej, niż się pojawiła. Od tamtej pory widywała bratanka głównie w biurze albo przy okazji rodzinnych spotkań. Mimo to sercem zawsze była z nim, gdyż był dowodem na to, że jej trud nie poszedł na marne.

Westchnęła ciężko i pogłośniła serial, choć i tak nie rozumiała dialogów. Dom był za cichy.

Nagle trzasnęły drzwi wejściowe. Małgorzata drgnęła, odwracając głowę w stronę korytarza. Zobaczyła Agatę, która szybko przemknęła obok ...