Za linią snu. Cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Za linią snu. Cz.3

... Zabierzesz mnie na wycieczkę. Do siebie.

To jedno zdanie uderzyło go jak zimny prysznic.

— Do... mnie? — Zadrżał lekko. — Do domu?

Spojrzała na niego z nieskrywaną ironią. — Tak. Do twojej świętej przystani. Do tej, gdzie pachnie obiadem i ciszą. Idziemy tam razem. I ty wejdziesz. Sam.

Nie pytał, nie próbował się wycofać. Choć wszystko w nim krzyczało. Ubierał się szybko — byle jak. Spodnie, koszula bez zapinania guzików do końca, z lekko przekrzywionym kołnierzykiem. Wciąż czuł na skórze dotyk jej dłoni. W ustach — posmak jej śliny. W głowie — gorączkę.

Podróż odbyli w milczeniu. Marta prowadziła jej czarne Audi z chłodną precyzją, jakby jechała na rutynowe spotkanie. On siedział obok, zgarbiony, z rękoma splecionymi na kolanach. Patrzył na znajome budynki i skrzyżowania, ale w tej chwili wszystko wyglądało jak makieta. Jak fałszywy plan zdjęciowy jego dawnego życia.

Zatrzymali się pod domem. Marta nie zgasiła silnika.

— Wchodzisz. Bierzesz rzeczy. Mówisz, co trzeba. Ale pamiętaj: ja tu jestem. Czekam. — Spojrzała na niego chłodno, bez żadnego cienia czułości. — I jeśli skłamiesz, jeśli spróbujesz uciec — nie wracaj.

Damian przełknął ślinę. Drzwi auta zamknęły się za nim z cichym stuknięciem. Podszedł do drzwi domu jak skazaniec. Ręka zadrżała mu na klamce.

— Damian?! — głos żony nadszedł niemal natychmiast z wnętrza domu. — W końcu! Gdzie ty byłeś?! Nie odpisywałeś całą noc! Nie odbierasz!

Stała w kuchni, w legginsach i bluzie, z wilgotnymi od ...

... zmywania dłońmi i zmęczonym spojrzeniem. Pachniała domem. Pachniała normalnością. I była wściekła.

— Gdzie... byłeś? — powtórzyła cicho, ale już bez kontroli w głosie. — Bo jeśli znów powiesz, że w pracy, to przysięgam...

Damian stał nieruchomo, jakby próbował wyłuskać z siebie wersję, która nie zabrzmi fałszywie. Ale wszystkie brzmiały.

— Musiałem… Marta miała… coś się stało i…

— Marta?! — żona wypowiedziała to imię tak, jakby parzyło. — Marta?!

Ty… ty nawet już nie próbujesz się kryć. Nie kłamiesz, bo już ci się nie chce?!

— To nie tak… — Damian cofnął się pół kroku. — To chwilowe. Ja… tylko się gubię. I… wrócę. Muszę tylko coś przemyśleć.

— Nie wrócisz! — krzyknęła. Rzuciła gąbką do zlewu tak, że woda prysnęła na podłogę. — Ja już cię nie chcę. Od miesięcy śpisz obok mnie jak cień. Pachniesz obcą kobietą. Znikałeś na weekendy! Myślisz, że nie wiem?!

— Nie rozumiesz… — wyszeptał.

— O, rozumiem aż za dobrze! — Wzięła głęboki oddech, oczy zaszkliły się jej, ale głos nie zadrżał. — Wiesz co? Idź. Idź do tej swojej Marty. Ale nie wracaj potem tutaj jak pies z podkulonym ogonem, bo nie będę już czekać. Nie będę zbierać po tobie resztek.

Zamarł. Przez ułamek sekundy chciał podejść, dotknąć jej ramienia, powiedzieć coś — ale nie miał już słów.

Za drzwiami słychać było samochód. Cichy warkot silnika, który nagle ustał. Kroki. Jeszcze nie drzwi — jeszcze chwila. Może wciąż mógł ją zatrzymać. Może Marta jednak...

Trzask. Cichy, pewny. Marta weszła ...