Za linią snu. Cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Za linią snu. Cz.3

... do środka jak do siebie. Bez pytania. Bez zawahania.

Damian poczuł, jak żona cofa się o krok. Jakby nagle pokój się powiększył, choć przecież zmalał.

— To jakiś żart? — Jej głos był już inny. Spokojniejszy. Groźniejszy.

Damian nie zdążył nic powiedzieć. Marta podeszła do niego. Powoli. Bez słowa. Jakby nie istniała trzecia osoba. Jakby cały ten dom był tylko kulisą.

Gdy stanęła za jego plecami, jej zapach zawisł w powietrzu — słodki, niepokojący, jak coś zakazanego, co wraca w snach.

Położyła dłoń na jego ramieniu. Cicho. Pewnie.

I wtedy świat się zatrzymał.

Nie powiedziała nic. Nie musiała. Dłoń była jak znak. Jak kropka po zdaniu, które wypowiedział bez słów.

Żona patrzyła. A on patrzył w podłogę. I nie wiedział, co boli bardziej — jej milczenie czy ten dotyk za plecami, który nagle ważył więcej niż wszystkie lata wspólnego życia.

Dłoń Marty wciąż spoczywała na jego ramieniu, ale teraz pochyliła się lekko, zbliżając usta do jego ucha. Damian zamarł. Czuł jej oddech. Ciepły, spokojny. Jakby nie istniała żona stojąca trzy kroki dalej. Jakby ten dom, to życie, to wszystko, co znał, było tylko cieniem tego, co naprawdę się liczy.

— Rozbierz mnie — szepnęła.

Powoli. Prawie bezdźwięcznie. A jednak to jedno zdanie przebiło się przez powietrze gęste jak burza. I wypełniło go od środka, jakby wypowiedziała zaklęcie.

Pik.

Kolejny dźwięk, jak cichy sygnał alarmu. Jak niepokój.

Ale Marta go nie słyszała. A może właśnie go słyszała — i ...

... mówiła mimo tego.

Damian poczuł, jak czas znowu zaczyna płynąć, ale wolniej. Gęściej. Marta przesunęła palce wzdłuż jego szyi, aż do karku. Złapała go lekko za kołnierzyk.

— Rozbierz mnie — powtórzyła, tym razem jeszcze ciszej. — Tu. Teraz.

Nie patrzył na żonę. Nie mógł. Miał wrażenie, że świat się zawęża. Że jest tylko ten moment, to dotknięcie, ten głos. Jakby dryfował w jakimś śnie. Mrocznym, oszałamiającym.

Głos Marty był ciepły, nasycony, zbyt bliski, by mógł go zignorować. Zbyt rozkazujący, by mógł mu się oprzeć.

Obrócił się powoli. Spojrzał jej w oczy. A potem kątem oka – na Izę. Stała nieruchomo przy drzwiach do kuchni, z ramionami skrzyżowanymi na piersi. Blada. Milcząca. Obecna.

Nie odwróciła wzroku.

Coś w nim pękło. Albo wręcz przeciwnie – coś w nim pękało od dawna, a teraz tylko wylało się bez reszty. Pochylił się do Marty. Jego dłonie odnalazły dół jej bluzki, odwinęły go powoli, z nabożeństwem. Odsłonił brzuch, talię, żebra. Pocałował ją tam, nisko, przy samej linii jeansów. Ona zamruczała. Nic nie mówiła. Nie musiała. Miała nad nim pełną władzę.

Iza nie odeszła. Iza nie zaprotestowała. Jej oczy były szeroko otwarte, chłodne i zamknięte jednocześnie. Milczące przyzwolenie. Zgoda bez słowa. Cień w kącie pokoju.

Zsunął z Marty stanik. Jej piersi były ciężkie i napięte, sutki twarde, reagujące na każdy jego ruch. Pocałował je ostrożnie, z uwielbieniem, które aż go samego zaskoczyło. A może nie jego. Może tylko tę wersję siebie, która wciąż ...