Wspomnienie Upojnego Wieczoru: Autostopowiczka - Opowiadania Erotyczne

Wspomnienie Upojnego Wieczoru: Autostopowiczka

... intensywne.

Powiedziała to delikatnym tonem. Przełknęłam ślinę na jej bezpośrednie pytanie, czując jak przeszły po moim ciele dreszcze. Po chwili uśmiechnęłam się z radością

- Tak, chcę….

To było jak potężne zobowiązanie, zaznaczone ich połączonymi dłońmi w blasku księżycowego światła. To był jak nowy początek. Rozpoczynałyśmy nowy etap, wierząc, że wzgórze, które było świadkiem naszej historii, przyniesie jeszcze wiele pięknych chwil.

Nagle Gosia sięgnęła po plecak, który miała przy sobie. Z zaskoczeniem obserwowałam, jak wyjmuje z niego duży, miękki koc. Spojrzałam na nią pytająco, a ona tylko uśmiechnęła się łagodnie.

- Pomyślałam, że może będziemy chciały tu trochę zostać – powiedziała szelmowsko i zgrywając nieświadomą resztę wypadków, rozkładając koc na trawie. - Chcę, żeby ten moment był wyjątkowy.

Byłam pod wrażeniem jej przygotowania i troski. Jej oczy błyszczały w blasku księżyca, a ja poczułam, jak wzbiera we mnie fala czułości. Bez słowa usiadłyśmy razem na kocu, otulone nocnym powietrzem. Nasze dłonie znów się splotły, a serca biły w jednym rytmie.

Dotknęła mojej ręki zbliżając powoli twarz . Muskała ustami mojej skóry na twarzy, czułam jak zaczynało się robić gorąco a podniecenie we mnie zbierać. Kolejne sekundy sprawiały, że ekscytujące emocje porywały mnie. Rozum i myśl o rodzinie podpowiadały abym dalej nie brnęła, lecz tak bardzo chciałam przeżyć to po raz kolejny z nią. Szeptała mi ducha

- Wiem, że tego chcesz

Zamarłam na ...

... chwilę, próbując poskromić lawinę emocji. Serce biło jak oszalałe, a myśli wirowały w głowie, przeplatając się z obrazami przeszłości. Moje ciało mówiło jedno, rozum coś zupełnie innego. Gdzieś w głębi wiedziałam, że to niebezpieczne, że ten krok może zmienić wszystko, co zbudowałam przez lata. Rodzina, codzienność, rutyna to wszystko wisiało na włosku, ale wtedy spojrzałam w jej oczy. Pełne ciepła, przenikliwe, jakby widziały mnie całą, moje obawy, pragnienia, lęki. Jej uśmiech był delikatny, ale wystarczający, by podsycić ogień, który już dawno się we mnie tlił.

– To nie takie proste – szepnęłam, ale moja pewność siebie słabła z każdą sekundą.

– Nic, co warte jest przeżycia, nie jest proste – odparła, a jej dłoń przesunęła się na moją szyję. Zatrzymała się tam na chwilę, jakby dając mi czas, by zdecydować, czy chcę to przerwać, czy pozwolić, by wszystko, co miało się wydarzyć, po prostu się stało.

Nie odpowiedziałam. Nie musiałam. Chwila przeciągała się w nieskończoność, a jednocześnie była tak intensywna, że czas zdawał się nie istnieć. W końcu nie wytrzymałam. Moje dłonie same z siebie powędrowały ku niej, przyciągając ją bliżej. Jej usta znalazły moje, a świat na moment przestał mieć znaczenie.

Nie było już rozumu. Nie było wątpliwości. Była tylko ona i ta chwila – jedyna, która wydawała się prawdziwa. Wszystko, co niewypowiedziane, znalazło ujście w jednym pocałunku, pełnym emocji i wzajemnego zrozumienia. Jej usta były miękkie, a pocałunek powolny, jakby chciała ...