Wspomnienie Upojnego Wieczoru: Autostopowiczka - Opowiadania Erotyczne

Wspomnienie Upojnego Wieczoru: Autostopowiczka

... mojej dżinsowej kurtki.

– Pozwól mi... – wyszeptała, delikatnie zsuwając kurtkę z moich ramion. Jej ruchy były powolne, jakby chciała, by każda sekunda trwała jak najdłużej. Ciepłe powietrze otuliło moją skórę, a ja czułam, jak każdy dotyk budzi we mnie nową falę emocji.

Jej dłonie przeszły na mój top, zatrzymując się na chwilę na jego dolnej krawędzi. Spojrzała mi w oczy, jakby szukała pozwolenia, a kiedy lekko skinęłam głową, powoli uniosła materiał, odsłaniając moje piersi. Jej palce musnęły mój pępek, a ja czułam, jak moje serce przyspiesza z każdym jej gestem.

– Jesteś tak piękna... – wyszeptała, pochylając się, by pocałować mnie w miejsce, gdzie przed chwilą znajdował się mój top. Jej usta były ciepłe, a pocałunki delikatne, jakby chciała zapamiętać każdy centymetr mojej skóry.

Z kolei moje dłonie wędrowały do niej, badając miękkość jej flanelowej koszuli. Jej materiał był ciepły i przyjemny w dotyku, ale ja chciałam poczuć ją bliżej, bardziej. Powoli zaczęłam rozpinać resztę guzików jej koszuli, jeden po drugim, po chwili zdjęłam jej bluzkę odsłaniając jej smukłą sylwetkę.

Kiedy koszula opadła na ziemię, moje palce przesunęły się po jej ramionach, podążając wzdłuż linii jej obojczyka. Jej skóra była gładka, a jej oddech stawał się coraz głębszy, gdy tylko moje dłonie wędrowały niżej.

– Ewa… – wyszeptała moje imię, jej głos drżał, ale w jej oczach widziałam, jak bardzo chciała kontynuować tę chwilę.

Zsunęłam dłonie na jej talię, delikatnie ...

... chwytając za materiał jej dżinsów. Powoli rozpięłam guzik i zsunęłam suwak, pozwalając, by obcisłe spodnie z jej pomocą ściągnąć na ziemię. Leżała teraz przede mną naga, piękna i pewna siebie, a ja czułam, jak moje serce wypełnia się zachwytem.

Gosia spojrzała na mnie i pochyliła się, chwytając za moją dżinsową spódniczkę. Jej dłonie były ciepłe, a ich dotyk stanowczy, ale czuły. Zsunęła materiał, odkrywając więcej mojego ciała pozostawiając kozaki na szpilkach na moich nogach. Każdy jej gest był pełen uwagi i troski, jakby chciała celebrować każdą chwilę, każdy ruch.

Kiedy obie siedziałyśmy blisko siebie, świat wokół przestał istnieć. Byłyśmy tylko my, splecione w objęciach, z blaskiem księżyca odbijającym się od naszych ciał. Jej dłonie spoczęły na mojej talii, a ja przesunęłam dłonie na jej kark, przyciągając ją bliżej.

– Nigdy nie czułam się tak, jak teraz – wyznałam cicho, a moje słowa były jak echo moich uczuć.

– Ja też, Ewa. Ty jesteś dla mnie wszystkim, czego potrzebuję – odpowiedziała, a jej głos był przepełniony emocjami.

Zbliżyła się jeszcze bardziej, otaczając mnie swoimi ramionami. Nasze ciała poruszały się w harmonii, jakbyśmy od zawsze znały ten rytm. Każdy dotyk, każdy szept i każdy pocałunek były jak obietnica – obietnica, że ta chwila jest tylko nasza i nikt nie może jej odebrać.

W tej intymnej ciszy, otoczone jedynie dźwiękami natury, odkrywałyśmy siebie nawzajem, nie spiesząc się, nie omijając żadnego szczegółu. Była w tym magia i głębia, jakiej ...