Zaniki pamięci u Cynti w upalną, letnią noc - Opowiadania Erotyczne

Zaniki pamięci u Cynti w upalną, letnią noc

... mi nadal gorąco. Mogę zdjąć wszystko?

— Oczywiście, pani.

Cyntia zdejmuje wszystko. Jest zgrabna. Baron patrzy na nią.

— Jesteś piękna, pani.

— Skoro tak mówisz... Robercie, a tobie nie jest gorąco?

— Bardzo.

Cyntia kładzie się do łóżka i nakrywa cienkim materiałem.

— Więc?

Baron Robert wstaje i zdejmuje piżamę. Cyntia patrzy na jego postać.

— Ogórek, ale nie angielski. Angielskie nie są tak grube.

— I są dłuższe.

Robert kładzie się obok.

— Baronie... Robert, przepraszam. Jest nadal gorąco...

Robert zrzuca jednym ruchem to, czym są okryci.

— Robercie?

— Tak, pani.

— Jesteś gentelmenem, prawda?

— Oczywiście.

— Połóż się na mnie.

Robert kładzie się na Cyntię. Piękna blondynka leży z lekko rozchylonymi nogami.

— Robercie. Myślę, że najpierw powinieneś pocałować moje wargi.

— Tak, pani. Oczywiście.

Baron wstaje i układa inaczej swoje umięśnione ciało. Zaczyna całować wargi Cynti.

— Robercie?

Baron przestaje całować jej wargi.

— Tak, pani?

— Miałam na myśli wargi ust.

— Och, wybacz. Mam przestać?

— Och, nie. Jest bardzo miło.

Robert całuje jej wargi. Cyntia zaczyna głośniej oddychać w końcu wydaje głośniejsze westchnienia. Robert unosi głowę i mówi.

— Wybacz, pani. Jest po dziesiątej.

— Przepraszam.

Robert powraca do przerwanej czynności. Cyntia zasłania usta dłonią. W końcu się uspokaja.

— Było rozkosznie, Robercie. Teraz możesz się położyć na mnie.

Robert kładzie się na jej ...

... ciele. Całuje jej usta.

— Możesz wejść we mnie.

— Dobrze, pani.

Cyntia wydaje westchnienie.

— Coś się stało, pani?

— Nie, możesz wejść głębiej.

Cyntia wydaje westchnienie.

— Baronie?

— Tak, pani.

— Mogę rozsunąć bardziej uda i unieść kolana?

— Oczywiście, pani.

Cyntia robi to.

Po chwili...

— Baronie, mogę podnieść nogi bardziej

— Oczywiście, pani.

Cyntia unosi biodra do pionu i zarzuca nogi tak, że leżą obok jego barków.

— Są długie.

— Skoro tak mówisz, baronie.

Oboje dyszą. Cyntia bardziej. Robert całuje jej usta, by ją troszkę uciszyć. W końcu się uspokajają.

— Robercie?

— Tak, pani?

— Jest mokro.

Robert wstaje.

— Możesz wstać, pani?

Cyntia wstaje. Robert zamaszystym ruchem zrzuca prześcieradło na podłogę. Podchodzi do szafy i wyjmuje z szuflady drugie i kładzie je na łóżku.

Kładą się. Po chwili Cyntia mówi.

— Robercie

— Tak, pani?

— Chcę jeszcze raz.

— Oczywiście, pani.

Chce położyć się na Cyntię.

— Możemy inaczej?

— Oczywiście, pani.

Cyntia klęka i układa tors na łóżko.

— Zaczynać?

— Tak, baronie.

Robert ujmuje jej biodra i przysuwa swoje. Cyntia wydaje głebokie westchnienie. Baron porusza się wolno ale zdecydowanie. Cyntia mruczy zadowolona.

— Baronie?

— Tak, pani?

— Możesz usiąść na moich biodrach?

— Oczywiście, pani.

Robert opuszcza jej miłą jamkę i siada na jej uniesionych biodrach.

— Baronie?

— Tak, pani?

— Chciałam żebyś usiadł, ale był ...