1. Rekompensata, 2.


    Data: 09.06.2020, Kategorie: Zdrada Autor: Tomnick

    Część 2.
    
    Długo rozpamiętywałam to spotkanie. Henryk odwiózł mnie prawie pod blok. Potem szybko pożegnał się i ruszył. Hm, tyle rozmawialiśmy w kawiarni i na spacerze, a ja nawet nie zapytałam go, czy jest żonaty. Zresztą, on też nie pytał o mój stan cywilny. Umówiliśmy się, że w poniedziałki i czwartki może o godzinie 18. zaglądać do kawiarni. Jeżeli będę, to znaczy, że czekam na spotkanie i mam czas. Nawet, gdybym siedziała z jakąś koleżanką. Uśmiechnął się nieznacznie, pokiwał głową i dał mi swój numer telefonu. Prosił, ale nie zgodziłam się podać mu swojego numeru. Kiedy spojrzał na mnie ze zdziwieniem, zapewniłam, że jeszcze spotkamy się. Chyba go nie przekonałam.
    
    *
    
    – Cześć, gdzie jesteś?
    
    – Cześć. Nooo, w pracy. Miło, że dzwonisz... A, ten, hm... Stało się coś?
    
    – Być może – uśmiechnęłam się. – Masz ochotę na spotkanie?
    
    Chwila milczenia. Chyba przeszedł w inne miejsce.
    
    – Tak, proszę pani. Zgadza się, wszystko zgodnie z ustaleniami.
    
    Byłam zaskoczona. Mówił innym, oficjalnym tonem. I chyba nie do mnie. Czekałam.
    
    – Oczywiście, bez zgody zleceniodawcy niczego nie zmienię. Dobrze, mogę podjechać i pokazać kosztorys. I plany. A może pani zechce przyjechać do nas? Pracujemy do godziny 16. (…) No, dobrze. W takim razie będę dzisiaj. (…). To proszę teraz podać, o której miałbym przyjechać?
    
    W porę zorientowałam się, że to pytanie było skierowane do mnie.
    
    – Bądź tak, jak poprzednio: o 18. Zaczekam przed kawiarnią. Na skwerze będę siedziała na ...
    ... ławeczce.
    
    Zadzwoniłam kwadrans przed 18. i dowiedziałam się, że właśnie parkuje.
    
    – Gdzie stoisz?
    
    Podał nazwę ulicy.
    
    – Dobrze, zaczekaj, zaraz podejdę – rozłączyłam się.
    
    Podeszłam, przywitaliśmy się krótkim „cześć”, wsiadłam i odjechaliśmy. W trakcie jazdy doszliśmy do wniosku, że spotykanie się w centrum miasta nie jest najlepszym pomysłem.
    
    – Przepraszam, ale w biurze akurat pojawiła się żona, więc musiałem jakoś wybrnąć. Skoro zadzwoniłaś, to przypuszczałem, że dzisiaj chcesz się spotkać – wyjaśnił.
    
    Uzgodniliśmy, że będę podjeżdżała w kierunku centrum trzy przystanki i tam, na parkingu biurowca, będę wsiadała do jego samochodu.
    
    *
    
    Dojechaliśmy do ‘naszego’ lasu i tą samą trasą poszliśmy na spacer. Heniek zabrał małą torbę. Pogoda nadal była upalna, więc sama zaproponowałam, żebyśmy poszli w kierunku jeziora. Byłam w klapkach na szpilce, ale zdjęłam. Już wcześniej tak chciałam zrobić. Szliśmy w wodzie po kostki.
    
    – Co, może tym razem dasz się namówić na kąpiel? Nie będziesz się bać? – uśmiechał się, a jego głos brzmiał nieco przekornie.
    
    Rozejrzałam się. Nikogo nie dostrzegłam. Nic dziwnego, dookoła nie było żadnych domów. Te zaczynały się znacznie dalej. Małe osiedle, które dynamicznie rozrastało się. Z dobrym dojazdem do miasta. Zamożni mieszczanie przenosili się „na przedmieścia”.
    
    – Dobrze! Mogę się wykąpać – zdecydowałam się.
    
    Uśmiechnął się, wskazał na pobliskie drzewa. Podeszliśmy tam i szybko rozebraliśmy się. Heniek patrzył na mnie. Nie ...
«1234»