Spalam się (wersja końcowa) - Opowiadania Erotyczne

Spalam się (wersja końcowa)

... półtora metra, ale dalej panowały egipskie ciemności. Niezbyt komfortowo i bezpiecznie, na szczęście niedaleko, jakieś kilkanaście metrów ode mnie stała grupka uczniów.

– Dobry wieczór, pani profesor. – Usłyszałam za plecami i aż podskoczyłam, wiedząc, do kogo należy głos.

– Dobry wieczór, Michale – odpowiedziałam w ciemność. Po chwili ujrzałam kształt Niemczyckiego, wyglądającego jak mroczna postać, wyłaniająca się z mojej lewej strony, ubranego w czarną kurtkę, czapkę, dżinsy i czarne buty.

– Ty palisz? – Spojrzałam zdziwiona na dymiącego się w jego ręku papierosa.

– Ćśś, proszę nikomu nie mówić, a już na pewno moim rodzicom. – Uśmiechnął się. – Pani pali? – Zapytał, przedrzeźniając mnie.

– Czy ty sobie ze mnie żartujesz, Niemczycki?

– Absolutnie, nie śmiałbym. Po prostu jestem zdziwiony.

– Wiesz, ja mogę, ty niekoniecznie. – Rzuciłam z przekąsem. – Poza tym palenie na terenie szkoły jest zabronione.

– Och, co pani nie powie? – Spojrzał na papierosa w mojej dłoni. Bezczelny! Zmroziłam go spojrzeniem. – Zakabluje mnie pani? – Otworzył oczy.

– Aż tak wredna nie jestem, ale zastanów się, czy to jest ci potrzebne. – Zgasiłam niedopałek. – Do widzenia.

– Proszę zaczekać. – Rzucił papierosa w trawę. – Odprowadzę panią, ten kawałek nie jest zbyt bezpieczny i jest ciemno.

– Dziękuję, jesteś miły. – Starałam się być neutralna i nie myśleć o nim, ale przypomniałam sobie jego spojrzenie, które poczułam na sobie na lekcji i…

Znowu poczułam to w ...

... wewnątrz. Jasna cholera, no!

– Do zobaczenia później, pani profesor. – Uśmiechnął się, po przepuszczeniu mnie w drzwiach i ruszył w kierunku kolegów, stojących nieopodal. Spojrzałam za nim i ruszyłam w kierunku kantorka.

– Wszystko okej? – Mariola wróciła do mnie z kolejnym drinkiem. – Dobrze się czujesz?

– Tak, wszystko jest w porządku – odparłam szybko. – Dzięki za drinka, idę popatrzyć, co dzieje się na sali.

Stanęłam tuż obok głównego wejścia, na parkiecie kręciło się kilkadziesiąt par, a spore grupki stały przy ścianach lub w łączniku. Szkoła była typową tysiąclatką, więc chyba znacie ten układ i nie muszę tłumaczyć, gdzie powinniście mnie umiejscowić.

Obserwowałam młodych, wspominając, jak kilkanaście lat temu sama tak tańczyłam z moim pierwszym chłopakiem. Od tamtej chwili minęły wieki, a ja przeszłam metamorfozę w zupełnie inną osobę.

Utwór z dyskotekowego Rhythm Is a Dancer, hiciora sprzed kilku lat, zmienił się na jeden z tych, które ostatnio leciały do znudzenia w radiu, Always, co zostało przyjęte entuzjastycznym wrzaskiem imprezowiczów i na parkiecie pojawiło się trzykrotnie więcej par. Zrobił się tłok, który paradoksalnie ułatwiał anonimowość. Ci, którzy podpierali ściany, wyszli do łącznika, żeby nie sprawiać wrażenia odrzuconych, ulotnić zamierzałam się i ja, bo drink z plastikowego kubeczka właśnie się skończył, kiedy usłyszałam nieśmiały głos za plecami.

– Mogę prosić?

Zamurowało mnie. Wiedziałam, do kogo ten głos należy i… cholernie się ...