Spalam się (wersja końcowa) - Opowiadania Erotyczne

Spalam się (wersja końcowa)

... na taksówkę, która się spóźnia. Pojedziesz ze mną. I nie waż się odmawiać, zrozumiano?

– Tak jest! – Zasalutował.

– Spocznij.

Zaśmialiśmy się oboje.

Pięć minut później stwierdziłam, że z taksówki chyba nici.

– Chodźmy na piechotę. Daleko pani mieszka?

– Chciałbyś wiedzieć, co?

– Nie, po prostu pytam, żeby wiedzieć, czy mam po drodze.

– Czekamy na taksówkę.

– Dobra, ale pod warunkiem, że jeśli nie przyjedzie przez dziesięć minut, to idziemy na piechotę.

– Jesteś niemożliwy. – Westchnęłam. – Dobrze, niech ci będzie. Pójdziemy, ale jeśli po drodze złapiemy samochód, to wsiadamy. A moje mieszkanie jest po drodze do ciebie.

– Aye, aye, madame. – Ponownie zasalutował, a ja wzniosłam oczy ku niebu, pytając w myślach, dlaczego los pokarał mnie jego towarzystwem.

Taksówka nie przyjechała.

Ruszyliśmy wolnym, spacerowym krokiem.

– Mogę o coś zapytać? – Po jakichś pięciu minutach ciszy odważył się odezwać. A może źle myślę, może nie chciał sprawiać wrażenia natręta, stąd był cicho?

– Pytać możesz, ale czy dostaniesz odpowiedź, to inna sprawa.

– Gdzie pani wcześniej uczyła? Kolega mówił mi, że w innym warszawskim liceum.

– Kolega powinien pilnować własnego nosa.

– To było niemiłe, chciałem być tylko kulturalny i podtrzymać rozmowę. – Spojrzał na mnie z przykrością w oczach.

– Przepraszam za ton. Po prostu nie czuję potrzeby odpowiadania na to pytanie.

Byliśmy w połowie drogi do domu i strasznie bolały mnie stopy. Nie założyłam ...

... wysokich szpilek, ale te które miałam na sobie, zdecydowanie nie sprzyjały długim spacerom.

– Wszystko w porządku? – Zauważył, że utykam.

– Tak, po prostu bolą mnie stopy.

– Proszę tu usiąść na chwilę.

– Po co?

– Pani profesor, bardzo proszę, przecież ledwo pani chodzi. – Stanął przy mnie.

– No dobrze, niech ci będzie. – Naprawdę potrzebowałam chwili odpoczynku.

– Co ty robisz?! – Zdziwiona zauważyłam, że klęka przede mną.

– Bez obawy, nie oświadczę się pani. – Zażartował, a ja miałam ochotę pacnąć go torebką w głowę. – Proszę zdjąć but, która noga?

– Słucham?

– Widziałem, że lewa. Odpowiedź zbędna. – Nie pytając o zdanie, ściągnął but i ujął delikatnie stopę w dłoń.

Jego dotyk poraził mnie, niczym prąd, a opuszki palców były jak małe elektrody, rażące skórę ciepłem. Elektrody są nieprzyjemne, a przy dużym natężeniu – bolesne. A jego dotyk? Muszę coś więcej mówić, co spowodował?

Chryste, Beata!

– Michał, co ty robisz? – zapytałam szeptem.

– Masuję pani stopę, żeby mogła pani wrócić do domu. – odparł pewny siebie. – Zauważyłem, że boli panią pięta, tutaj? – Nacisnął delikatnie, a mnie mroczki stanęły przed oczami. Miał bardzo mocne, duże palce, niespodziewanie silny dotyk. Niechciana myśl, że te palce…

Szybko wygoniłam ją z głowy, mając ochotę przyłożyć sobie torebką trzy razy mocniej, niż jemu.

– Tak, tutaj – jęknęłam. – Jeszcze trochę niżej. – Pokazałam mu. – O Boże, ale boli. – Syknęłam.

– Ma pani solidnie nadwyrężonego ...