Bałtycki Rybak Dusz (III) - Opowiadania Erotyczne

Bałtycki Rybak Dusz (III)

... jedną ważną rzecz do przekazania.

— Po jedenastym listopada, no i chciałem dowódcę prosić na świadka — oznajmiłem, wlewając w siebie dawkę alkoholu.

Wypił i się zadławił. Powstałem, uderzając go w plecy.

— Ty mnie do zawału doprowadzisz, jak miły Bóg zejdę z tego świata przez ciebie — wyrzucił, gdy doszedł do siebie.

— To znaczy dowódca?… — zapytałem, nie wiedząc, czy się zgadza.

— Tożbym psim pyskiem szczekał, jakbym się nie zgodził, pewnie, że tak — odparł, nalewając kolejną dawkę.

Szczęśliwie piliśmy przed końcem mojego dyżuru i szczęśliwie żadnego wylotu w tym dniu dla mnie nie było. Obaliliśmy do 09:30 resztę butelki „Smirnoffa”.

— Dzisiaj udaje się na odprawę, dowodzi szef sztabu, podstawcie samochód dyspozycyjny — poinformował sekretarkę.

— Ale na jaką odprawę? — zapytała kobieta.

— Halinko, łebska jesteś, coś wymyślisz, Radek nam tu się żeni, rozumiesz — rzucił sekretarce.

Halinka już nie raz potrafiła wymyślić takie odprawy lub spotkania, że nawet minister by w to uwierzył.

— Na co taki zdziwiony, jedziemy do ciebie, twoja luba teraz jest na dyżurze to chata wolna, trzeba się lekko sponiewierać — rzucił.

Odparłem tylko-tak jest. Po chwili pani Halinka poinformowała dowódcę, że gdyby coś, to jest na spotkaniu w kurii biskupiej jako zaproszony gość. Szef sztabu już wiedział, że przejmuje pałeczkę w procesie dowodzenia. Najważniejsze, że i biskup wiedział, że „stary” tam jest. Słowem pełna „maskirowka”.

Dyspozycyjny „Honker” ...

... dowiózł nas do mojego mieszkania. Wcześniej zakupiłem odpowiedni zapas alkoholu i „przepojki”. Dowódca zwolnił kierowcę, wpisując w rozkaz wyjazdu magiczną formułkę „kierowca wraca sam”. Zasiedliśmy w mieszkaniu.

— A kto świadkową? — zapytał „Stary”.

— Marzena, ta ratowniczka — odparłem.

— A ty wiesz, że nasz Kojtuch, ten pilot z Mi-2 się w niej zabujał? — rzucił komandor, patrząc mi w oczy.

Nie wiedziałem. Paweł był kawalerem, młodszym niż ja. Całkiem możliwe było to, że zabujał się w tej dziewczynie.

— Oj, wywróciłeś mi mój świat tutaj, wywróciłeś, ale nikogo tak nie lubię i nie szanuje jak ciebie. Pamiętam cię, jak dostałeś się tutaj, taka sirota… – zaczął te specyficzne „długie Polaków rozmowy”.

Gadaliśmy długo. Bez panowania, nie było czuć różnicy stopni i funkcji. Jak dobrzy znajomi, jak ludzie, którzy dobrze się znają i jeden drugiemu jest w stanie pomóc w potrzebie.

— A co z wypadkiem? — zapytałem, będąc już nieźle wstawionym.

Dowódca omiótł mnie wzrokiem. Był już też niezłe nawalony. Uśmiechnął się i specyficznym wzrokiem mnie prześwietlił.

— Ale przysięgnij, gęba na kłódkę, to co ci powiem, zostaje między nami, nawet swojej nie powiesz. Przysięgniesz? – zapytał.

— Przysięgam — rzuciłem, chcąc poznać prawdę.

Nabrał powietrza w płuca. Spojrzał mi prosto w oczy.

— Synalek generała, młody podporucznik, nawalony jak stodoła, 2,2 promila po zatrzymaniu, bo spierdolił z poligonu, wziął zamiast szkoleniowej wyrzutni, bojową. Nadlecieliście, ...