Na pokuszenie: Matka - Opowiadania Erotyczne

Na pokuszenie: Matka

... oczu pojawiły się delikatne zmarszczki od śmiechu. Po chorobie, która kiedyś przykuła ją do wózka, nie pozostał nawet ślad. Gdy wstała, by mnie przywitać, poruszała się z naturalną lekkością, jakby nigdy nie spędziła ani dnia na wózku. To było fascynujące i przerażające zarazem - patrzeć jak ktoś, kto miał umrzeć przed maturą, promienieje zdrowiem i energią.

Zamówiłyśmy kawę. Magda bawiła się łyżeczką, wpatrując się w wirującą piankę.

— Kim on jest? — zapytałam w końcu. — Jakim cudem sprawił, że twoja choroba zniknęła? A ja zaszłam w ciążę? I skąd, do cholery, wie o nas wszystko?

Uniosła wzrok znad filiżanki. W jej oczach zobaczyłam coś dziwnego - mieszaninę rozbawienia i... współczucia?

— Jeszcze się nie domyśliłaś? — zapytała cicho.

Poczułam, jak po plecach przebiega mi zimny dreszcz. W głębi duszy znałam odpowiedź. Tylko jedna istota mogła żądać od matki czegoś tak potwornego. Tylko diabeł mógłby próbować zmusić matkę, by przespała się z własnym synem.

Magda dopiła kawę, odstawiła filiżankę.

— Jakie dostałaś wyzwanie?

Zawahałam się. Jak ubrać w słowa coś tak potwornego?

— Najpierw... najpierw kazał mi go pocałować — wyszeptałam, wpatrując się w blat stolika.

— Kogo?

— Rafała. Mojego syna — głos mi się załamał. — Nie tak jak matka całuje dziecko. Miał to być... prawdziwy pocałunek.

Magda milczała, czekając na ciąg dalszy.

— Nie zrobiłam tego. To znaczy... nie od razu. Ale potem Rafał zemdlał w szkole. A następnego dnia prawie wpadł ...

... pod samochód. Więc... — przełknęłam ślinę. — Więc go pocałowałam. Z języczkiem. Jak kochanka.

— Czyli wykonałaś wyzwanie. Czym się martwisz?

Zacisnęłam palce na filiżance.

— Bo zrobiłam to za późno. Dał mi czas do północy, a ja... — urwałam. — I teraz mam nowe wyzwanie.

Magda wstrzymała oddech. Czekała.

Milczałam długo, zbyt długo. W kawiarni grała jakaś muzyka, kelnerka stukała obcasami o podłogę, życie toczyło się normalnie. A ja miałam wypowiedzieć na głos coś tak potwornego.

— Zażądał... — głos mi się załamał. — Zażądał, żebym przespała się z Rafałem. Dał mi czas do jutra. Do północy.

Magda pobladła.

— Zamierzasz to zrobić?

— Jezu, nie! Z własnym dzieckiem? Za kogo ty mnie masz? — wybuchnęłam.

Przez chwilę między nami panowała wymowna cisza.

— Musi być jakiś sposób — odparłam w końcu, głos mi drżał. — Może ksiądz? Egzorcysta?

Magda pokręciła głową. — Szczerze wątpię, by jakiś klecha mógł coś zdziałać. O ile w ogóle by ci uwierzył.

— Znajdę sposób — powiedziałam twardo. — Ale nie ulegnę. Nie zrobię tego.

— A jeśli tego nie da się zatrzymać?

Milczałam. W głowie pojawiły się nieproszone obrazy - ja i Rafał, sami w domu, jego młode ciało przy moim... Boże, to się może stać już jutro. Kończył mi się czas.

Wstałyśmy do wyjścia. I wtedy coś sobie przypomniałam.

— Magda? A jakie ty dostałaś wyzwanie?

Zawahała się, bawiąc się paskiem torebki.

— Miałam cię znaleźć — powiedziała cicho. — Opowiedzieć o uzdrowieniu. I dać ci jego ...