Na pokuszenie: Matka - Opowiadania Erotyczne

Na pokuszenie: Matka

... rozciągała się przepaść wypełniona moim wstydem. Moim... Nie, nie mogłam nazwać tego uczucia.

— Idź już spać, kochanie — wymamrotałam, unikając jego spojrzenia.

Noc dłużyła się jak całe życie. Leżałam w ciemności, nasłuchując oddechu Karola. Wskazówki zegara pełzły niemożliwie wolno. 23:58... 23:59...

Północ.

Telefon milczał. Cisza w domu była tak głęboka, że słyszałam bicie własnego serca. Czekałam. Na dzwonek. Na jakiś znak. Na karę.

Nic się nie wydarzyło.

Gdy w końcu zasnęłam, świtało.

— Pani syn zasłabł na lekcji matematyki — głos szkolnej sekretarki brzmiał rzeczowo. — Karetka właśnie jedzie do szpitala.

Nie pamiętam drogi. Czerwone światła, klaksony, przekleństwa innych kierowców. Dotarłam na izbę przyjęć zdyszana, z torebką przekrzywioną na ramieniu.

— To nic poważnego — lekarz przeglądał wyniki. — Wszystkie parametry w normie. Czy syn chorował wcześniej na serce?

Pokręciłam głową. Rafał nigdy nie chorował. Nawet w przedszkolu, gdy wszyscy po kolei łapali ospę, on przechodził ją tak lekko, że nawet nie dostał gorączki.

— To pewnie stres. Matura się zbliża... — Lekarz zamknął kartę. — Może warto zrobić dodatkowe badania, tak na wszelki wypadek?

Wracaliśmy do domu w milczeniu. Zerkałam na Rafała kątem oka. Był blady, pod oczami miał cienie. W radiu leciała jakaś spokojna melodia.

Przypadek? Ostrzeżenie?

Pamiętałam inny październikowy dzień. Gabinet ginekologa, diagnozę, która miała przekreślić moje marzenia o macierzyństwie. A ...

... potem... potem pojawił się on. I dokonał niemożliwego.

Jeśli potrafił stworzyć życie...

— Mamo, przestań się martwić. — Głos Rafała wyrwał mnie z zamyślenia. — Naprawdę lepiej się czuję.

Wymusiłam uśmiech. Był taki przystojny w tym świetle - ostre rysy twarzy złagodzone popołudniowym słońcem. Usta miał pełne, wyraźnie zarysowane. Ciekawe, czy już się z kimś całował? Pierwsza dziewczyna, pierwszy pocałunek...

Gwałtownie odwróciłam wzrok. O czym ja, do cholery, myślę? To mój syn. Mój mały chłopiec.

Tylko że nie był już mały. I to przerażało mnie najbardziej.

Kolejny incydent wydarzył się następnego dnia. Przygotowywałam właśnie obiad, gdy usłyszałam trzaśnięcie drzwi i głos Rafała:

— Mamo? Tato?

Coś w jego tonie sprawiło, że natychmiast wybiegłam z kuchni. Karol również wyszedł z gabinetu.

Rafał stał w przedpokoju - blady jak ściana, ubranie mokre i zabłocone. Dłonie mu drżały, gdy próbował rozpiąć kurtkę.

— Boże, co się stało? — podbiegłam do niego.

— Prawie... — przełknął ślinę. — Prawie przejechał mnie samochód.

Poczułam, jak podłoga usuwa mi się spod nóg.

— Przechodziłem przez pasy, na zielonym. Rozglądałem się, przysięgam! — Słowa wyrzucał z siebie gorączkowo. — I nagle... jakby znikąd... Czarny SUV. Cofnąłem się w ostatniej chwili, wpadłem w kałużę. Czułem podmuch powietrza, gdy mnie mijał.

Karol objął syna, prowadząc go do salonu.

— Najważniejsze, że nic ci nie jest. Trzeba to zgłosić na policję, zanotowałeś numery?

Ale ja ...