Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

Dzień był dziwnie cichy, choć za oknem tętniło życie. Maj niby powinien być lekki, słoneczny, ale niebo miało w sobie coś z października ciężkie chmury i to przygaszone światło, które lubię najbardziej, bo w takim świetle łatwiej się oddycha i łatwiej patrzy na nią, na Klaudię.

Zawsze siadała przy oknie z kubkiem zielonej herbaty. Tego dnia miała na sobie turkusową sukienkę tę, w której wygląda jak... nie wiem, jak coś między królową a bohaterką smutnego filmu, którego końca nigdy nie chcę znać. Lubiłam, jak w niej wyglądała, lubiłam, że udawała, że ten kolor coś zmienia.

Klaudia... Dla wszystkich była po prostu koleżanką mojej mamy, dla mnie kimś znacznie ważniejszym. Mama, Bogna, poznała ją jeszcze na studiach, kiedy Klaudia była na niższym roku socjologii. Zbliżyły się wtedy do siebie na dobre, a z biegiem lat ta relacja tylko dojrzewała. Widują się do dziś regularnie, czasem częściej niż niektóre siostry. Klaudia była przy mamie w ważnych momentach życia, także wtedy, gdy na świecie pojawiłam się ja. Dorastałam z myślą, że to taka trochę ciocia niby nie z rodziny, ale bliższa niż niejedna krewna.

Z czasem nasza relacja zaczęła wymykać się prostym definicjom. Najpierw były rozmowy o rzeczach, o których z mamą jakoś trudniej. Szkoła, emocje, chłopcy… potem też o tym, czego się w sobie boję. Klaudia słuchała inaczej. Była obecna. Pomagała mi w historii, w życiu i w głowie.

Wszystko zaczęło się zmieniać po jej wypadku samochodowym, niezbyt groźnym w ...

... papierach, ale wystarczająco poważnym, by przez kilka miesięcy chodziła o kulach. Już była sprawna, porusza się normalnie, ale wiem, że ból nadal w niej siedzi, nie tylko ten fizyczny. Czasem widać to w jej ruchach, częściej w oczach, jakby coś ciągle ważyło za dużo. Mama wspierała ją, oczywiście, ale to ja zaczęłam do niej zaglądać częściej. Z własnej potrzeby, nie z obowiązku. Chciałam, żeby znów się uśmiechała, choćby tym swoim półuśmiechem, który niczego nie obiecuje, a jednak daje wszystko. Zbliżyłyśmy się. Bardziej, niż powinnyśmy? Nie wiem. Wiem tylko, że przy niej czułam się spokojna, piękna. Dostrzegana i może to właśnie mnie przeraża najbardziej.

Nie wiem, co czuła Klaudia. Wiem, że była samotna, że miała kiedyś długi związek na studiach, ale potem już tylko epizody czasem z facetami, czasem z kobietami, że seks z kobietą opisywała kiedyś jako coś bardziej namiętnego i że dziś żyła sama z herbatą, książkami i pracą konsultingową, która raz ją pochłania, a raz nudzi. Miała 37 lat i spojrzenie, w którym można się zgubić.

Ja miałam 17 lat. Byłam brunetką, szczupłą, może trochę pogubioną. Z mamą miałam dobry kontakt, ale to Klaudia zna moje cienie. Tylko przed nią się otwierałam. Miałam jedną dziewczynę, trochę bardziej przyjaciółkę niż partnerkę. Kilka pocałunków, żadnych deklaracji. Pragnienia, które chowałam głęboko, bo przecież mama nie zrozumie. Ona lubiła świat prosty, poukładany, a ja byłam skomplikowana.

Z Klaudią to wszystko jest zawieszone między troską a ...