Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... pragnieniem, między zaufaniem a czymś, czego nie potrafię jeszcze nazwać, ale kiedy patrzyłam, jak siadała przy oknie w swojej turkusowej sukience z kubkiem zielonej herbaty... wiedziałam, że moje serce nie pytało, co wolno.

Weszłam bez pytania, jak zawsze. Zostawiłam za sobą deszczowe popołudnie i całe to zamieszanie, które wciąż dźwięczy mi w głowie. Krótkie szorty, bluza z kapturem byle wygodnie. Byle szybciej do niej.

– Hej, ciociu – powiedziałam cicho. – Mam ochotę na twoją herbatę i twoją ciszę.

Uśmiechnęła się. Tak, jak tylko ona potrafi bez przesady, bez wymuszonej wesołości. Po prostu lekko, ciepło. Jakby coś we mnie rozumiała.

– Masz szczęście. Jedno i drugie mam w nadmiarze.

Usiadłam przy jej nogach, na podłodze, blisko. Tak blisko, że czułam ciepło jej skóry przez cienki materiał sukienki. Moje ramię musnęło jej kolano. Nie cofnęłam się. Nie chciałam. Chciałam być blisko. Nawet jeśli wciąż nie wiedziałam, co to dokładnie znaczy.

– Źle się dziś czuję – mruknęłam. – Głowa mi pęka, a w środku... burza. Nie wiem, czy przez pogodę, czy przez życie.

Nie odpowiedziała. Nie musiała. Złapała moją dłoń i położyła na swojej. Tak po prostu. I ta cisza, która między nami zapadła, była bardziej znacząca niż tysiące słów.

Zamknęłam oczy. Oparłam głowę o jej łydkę. Czułam, jak oddycha, jak cicho porusza się w fotelu, jak pachnie jej herbata i skóra i coś jeszcze. Coś, co było we mnie od dawna, ale dopiero teraz zaczynało mieć kształt. Może tęsknota. Może ...

... głód bliskości. Może pragnienie, którego wciąż się bałam.

– Naprawdę boli cię głowa? – zapytała.

Kiwnęłam głową.

– Z tyłu... tu. – Dotknęłam karku. – Taki pulsujący ból. Jakby napięcie. Jakby wszystko się tam zebrało.

Zaoferowała pomoc. Jej głos był miękki. Intymny. Taki, od którego serce bije szybciej.

– Zaufam ci – wyszeptałam. I znów zamknęłam oczy.

Jej dłonie były delikatne, a zarazem pewne. Czułam ich ciepło, gdy dotykała karku, potem ramion. Masaż był spokojny, rytmiczny. Każdy ruch przynosił ulgę, ale też coś więcej – coś, co rozlewało się pod skórą jak ciepło, jak dreszcz. Zadrżałam.

– Masz napięcie w całych ramionach – powiedziała, a jej głos był tak blisko, że poczułam go gdzieś między żebrami.

– Mhm... Twoje dłonie mają magię – wymruczałam. To wymsknęło się samo. Jak wszystko, co przy niej się dzieje.

Otworzyłam oczy i spojrzałam na nią z dołu. Była piękna w tym świetle – łagodna, skupiona, inna niż wszyscy. Silna w swojej cichej kruchości.

– Jesteś taka ciepła... I silna, mimo wszystko.

Nie odpowiedziała. Ale w jej spojrzeniu było coś, co sprawiło, że chciałam zostać tam na zawsze.

– Dziękuję, ciociu... – powiedziałam, choć to słowo już nie pasowało. Brzmiało jak maska, która zaczyna spadać.

Pocałowała mnie w czoło. Delikatnie. Jakby to był znak. Jakby coś we mnie pobłogosławiła.

Później siedziałyśmy razem, owinięte kocem, milcząc. Moja głowa była lżejsza, ale serce – cięższe. Jakby dotyk ułożył moje myśli, ale rozbudził ...