Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... coś, czego nie potrafiłam jeszcze nazwać.

Zaproponowała herbatę, a ja się sprzeciwiłam. Nie lubię, gdy wszystko robi za mnie. Gdy widzi mnie tylko jako kogoś, kogo trzeba chronić. Chcę, żeby widziała mnie naprawdę.

W kuchni było cicho. Trochę zbyt cicho. Ustawiałam kubki, sięgałam po torebki z herbatą. Zwykłe gesty. Ale w mojej głowie buzowało.

W końcu zapytałam. Głupio. Prosto.

– Klaudia... myślałaś kiedyś, że są ludzie, którzy cię widzą? Tak... naprawdę?

Zamarła. Ja też.

Ale potem odwróciła się do mnie. Spokojnie. I powiedziała, że tak. Że rzadko. Ale tak.

– Ja... czasem się boję, że patrzę na kogoś za bardzo – wyszeptałam. – Że to, co czuję... to nie to, co powinnam.

Trzymałam kubek kurczowo. Jakby mógł mnie uratować.

Podeszła. Dotknęła mojego ramienia. Ciepło, miękko.

– To, co czujesz, nie jest złe tylko dlatego, że jest inne – powiedziała. – Serce nie zna słowa „powinno”.

Nie wiem, czy wtedy zaczęłam płakać. Ale coś we mnie pękło. I coś się otworzyło.

– Dobrze, że jesteś – wyszeptałam.

– Ty też.

Wróciłyśmy do salonu. Usiadłyśmy razem, ramieniem przy ramieniu. Jej dłoń była obok mojej. Nasze palce się musnęły.

Nie cofnęła ich. Nie trzeba było mówić więcej. Nie tego dnia, ale coś się wydarzyło. Cicho. Prawdziwie.

Siedziałyśmy obok siebie na kanapie, a ja czułam, jak moje serce bije o sekundę za szybko. W kubku parowała herbata, jaśminowy zapach unosił się wokół nas, jakby próbował ukoić moje myśli, ale to nie działało. ...

... Klaudia była tak blisko. Tak ciepła. Tak prawdziwa. I choć milczałyśmy, ja czułam, jak z każdą sekundą opadają między nami kolejne warstwy.

Jej dłoń leżała tuż przy mojej. W pewnym momencie delikatnie się dotknęłyśmy zupełnie naturalnie, niechcący, ale żadna z nas nie cofnęła ręki. Wręcz przeciwnie. Ten dotyk, tak zwykły, a jednak… rozedrgał coś we mnie. W gardle poczułam znajome napięcie – jakbym zaraz miała powiedzieć coś, czego nigdy nie wypowiedziałam.

– Chcesz zostać na noc? – zapytała cicho, patrząc gdzieś w przestrzeń, nie na mnie.

Zamrugałam, zanim odpowiedziałam.

– Tak – powiedziałam tylko.

I już wiedziałam, że to nie będzie taka zwykła noc.

Później było wszystko tak… miękko znajome. Przebrałam się w krótkie spodenki i bawełniany top, jak zawsze, gdy u niej zostawałam. Pomogłam jej w łazience, zresztą jak zwykle, ale dziś moje dłonie wydawały się bardziej świadome. Widziałam ją wcześniej tak wiele razy… a jednak teraz widziałam ją inaczej. Piękną, kruchą i silną jednocześnie.

Kiedy przyszłam do salonu, siedziała już pod kocem. Miałam wrażenie, że czeka na mnie nie na film, nie na towarzystwo. Na mnie.

Usiadłam obok i oparłam głowę o jej ramię.

– Wiesz… – zaczęłam, patrząc gdzieś w ekran telewizora, gdzie cicho leciał stary film, którego żadna z nas tak naprawdę nie oglądała – …czasem się zastanawiam, czy nie jestem jakaś inna.

– Każdy czasem się tak czuje – odpowiedziała spokojnie.

– Nie, ja… chodzi o to, że… ludzie myślą, że jestem pewna ...