Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... ustami, językiem, dłońmi. Kiedy spojrzałam na nią, na tę twarz skupioną na mnie z zachwytem chciałam ją przyciągnąć, zatrzymać, zatracić się z nią bez końca. Spojrzałam na nią błagalnie, a ona… zrozumiała. Bez słów.

Zsunęła się ku mnie, nachylając się tak, że mogłam znów poczuć jej piersi miękkie, ciepłe, tak bliskie. Ujęłam je dłońmi, jakby były czymś delikatnym, drogocennym. Całowałam je z zachwytem, tak jak wcześniej robiła to ze mną. Smakowała jak czułość.

Ale moje ciało wciąż wołało. Byłam cała napięta, rozedrgana, czekająca. Kiedy znów zaczęła schodzić niżej, dotykać moich ud… czułam, jak mięknę w jej dłoniach. Rozchyliłam nogi, w geście pełnego zaufania, otwierając się przed nią – przed kobietą, która widziała mnie bardziej niż ktokolwiek wcześniej.

Kiedy poczułam jej język… świat się rozmazał. Wszystko było nią. Jej ciepłem, jej rytmem, jej obecnością. Pieściła mnie jak modlitwę – powoli, dokładnie, z uważnością, która łamała granice między przyjemnością a uczuciem. Mój oddech przyspieszył, dźwięki same wydobywały się z gardła, cicho, drżąco.

Nie chciałam, żeby to się kończyło. Chciałam trwać w tym uniesieniu, w jej ramionach, ustach, we wszystkim co niosła sobą, bo to już nie była tylko namiętność. To była miłość, której jeszcze nie umiałam wypowiedzieć.

Pieszczoty Klaudii przybrały nowy rytm głębszy, pewniejszy, niesiony rosnącym ogniem, który rozpalał mnie od środka. Jej usta, język, oddech — wszystko we mnie tańczyło pod ich wpływem. Czułam się ...

... rozpuszczona, miękka, jednocześnie napięta jak struna. Nie potrafiłam być bierna. Moje dłonie same odnalazły jej włosy, wplątały się w nie, przyciągając ją bliżej, głębiej, jakby to mogło zatrzymać czas.

Druga ręka błądziła w chaosie zmysłów raz obejmowałam własną pierś, jakby pragnąc dopełnić to, czego doznawałam, raz wznosiłam ją nad głowę, innym razem zaciskałam na pościeli, szukając kotwicy, by nie odpłynąć za daleko. Byłam już tylko ciałem, oddechem, drżeniem.

Klaudia pieściła mnie z oddaniem, w którym było coś więcej niż tylko namiętność. Była w tym pasja, precyzja i serce. Czułam to. Czułam ją całą. Każde muśnięcie języka niosło jakąś opowieść, obietnicę, czułość. Wnikała we mnie nie tylko fizycznie — była we mnie myślą, uczuciem, czymś cichym i potężnym zarazem.

Zamknęłam oczy i pozwoliłam się temu unosić. Było w tym coś świętego, jakbyśmy tworzyły nową wersję siebie. Wspólną. Nie było słów. Nie były potrzebne.

Kiedy przyszła ekstaza, rozlała się po mnie falą niemal nierealną, jakby moje ciało i dusza rozświetliły się od środka, a granice mnie samej zniknęły na chwilę w absolutnej bliskości z nią. Z Klaudią. Moim szeptem. Moją pieszczotą. Moim pragnieniem.

Objęła mnie potem cała sobą, przywarła do mnie skórą, piersiami, drżącym oddechem. Jej usta wróciły do moich piersi, całując je z czułością niemal rozmodloną, jakby pragnęła zapamiętać ich kształt na zawsze. Jej biodra przesunęły się niżej, czułam miękki nacisk jej krocza na moje udo, czułam, jak i w niej ...