Koleżanka Mamy - Opowiadania Erotyczne

Koleżanka Mamy

... narasta napięcie, które musiało znaleźć swój gest, swój dźwięk, swój rozkwit.

Oderwała się ode mnie na chwilę. Jej spojrzenie było spokojne i skupione aż w nim zadrżałam. Sięgnęła do boków i zsunęła z siebie figi, gestem wolnym, niemal teatralnym w swojej ciszy, pozostając jedynie w pończochach, które jeszcze bardziej podkreślały kruchość i siłę jej ciała.

A potem… obróciła się, powoli, świadomie, zmysłowo. Uklękła, opierając się dłońmi o łóżko, wypinając biodra z całkowitą ufnością. Była w tym prowokacja i oddanie. Zaproszenie i odsłonięcie. Niewypowiedziana prośba i wyraźna odpowiedź.

Wiedziałam, co czynić. Wiedziałam, co dla niej znaczy ten gest i czym ja mogę dla niej być, jeśli tylko zechce. Dotknęłam jej dłoni, a potem przesunęłam się ku niej, sercem na dłoni, ustami na skórze, całą sobą dla niej.

Zadrżałam, widząc ją tak odsłoniętą, otwartą, zapraszającą piękną w sposób, który poruszał coś głębokiego we mnie. Dotknęłam jej ud opuszkami, najpierw nieśmiało, potem pewniej, wyżej. Przysunęłam się, całując jej kobiecość z czułością, która nie znała wstydu z podziwem, który mieszał się z pożądaniem. Chciałam, by poczuła się adorowana, a nie tylko spragniona. Żeby wiedziała, że każda jej część była dla mnie świętem.

Po chwili usta ustąpiły miejsca dłoniom. Delikatnie, powoli, wsunęłam w nią palce, tak, jakby to była przestrzeń, do której miałam klucz od zawsze. Jej ciało natychmiast odpowiedziało westchnieniem, ruchem, drżeniem. Klaudia zgięła się lekko, ...

... uniosła biodra, jakby chciała mnie przyjąć głębiej, bardziej. Moja druga dłoń sięgnęła w górę, do jej koralika tak go nazwałam w myślach, bo był jak błyszczący punkt napięcia, jak źrenica w oku nocy. Pieściłam go, najpierw delikatnie, potem z wyczuciem rytmu, którego uczyło mnie jej ciało.

Czułam, jak rośnie pod moimi palcami. Jak zbiera się w niej ogień cichy, duszny, piękny. Byłam jednocześnie muzykiem i instrumentem, czując, jak przez nas przepływa jedna melodia – napięcie, które pulsowało między nami, jakbyśmy wspólnie pisały wiersz, którego koniec miał nadejść z krzykiem milczenia.

Jej imię na moich ustach, smak jej skóry na moich palcach, to, jak drżała było we mnie coś więcej niż tylko pożądanie. Było uwielbienie. Było oddanie.

Ciało Klaudii drgało pod moimi dłońmi raz jak napięta struna, raz jak fala łagodnej burzy. Jej oddech gubił się w moich myślach, zamieniał w krótkie, urywane dźwięki… najpierw szept, potem stęknięcie, aż wreszcie jęk, który poruszył mnie do głębi. Zatraciła się, a ja byłam z nią w niej, obecna całkowicie, skupiona tylko na tym, by ofiarować jej rozkosz, która nie znała granic.

Kiedy wreszcie spłynęła na nią cisza, a ramiona znów osiadły łagodnie, przytuliłam ją, poczułam jej twarz wtuloną w moją szyję, oddech, który stopniowo się uspokajał. Było w tym coś czułego, niemal dziecięcego, jakby świat poza nami nie istniał.

Zsunęłyśmy się w pościel i znów klęczałyśmy naprzeciw siebie, nogi podwinięte, ramiona w półobjęciu, usta odnajdujące ...