W blasku sygnetów V - Opowiadania Erotyczne

W blasku sygnetów V

... szybciej, a na twarzy wciąż trzymał się ledwo uchwytny rumieniec.

– W co to ja miałem być pocałowany? – odezwał się nagle Aleks, przerywając ciszę. Mówił lekko, z tym charakterystycznym dla siebie półuśmiechem w głosie. – Bo nie dosłyszałem.

Agata otworzyła szerzej oczy i spojrzała na niego. Aleks spoglądał na nią z rozbawieniem, a na jego twarzy błąkał się prowokacyjny uśmiech.

– A… a wszystko inne też usłyszałeś? – zapytała ostrożnie, marszcząc brwi.

– Trudno było nie usłyszeć – odparł swobodnie. – Siedzisz tuż obok mnie, głośność masz ustawioną niezbyt dyskretną, a telefon trzymałaś przy lewym uchu. – Uniósł lekko brew, jakby chciał jej dać do zrozumienia, że cała rozmowa była dla niego otwartą księgą.

Agata poczuła, jak robi się czerwona na twarzy. Odwróciła wzrok w stronę drogi, jakby mogła tam znaleźć ratunek.

– Wyglądałaś na spiętą i zazdrosną, kiedy opowiadała ci o pocałunku – ciągnął Aleks z pozorną niewinnością. – Ale jak tylko wspomniała, że ci zazdrości… od razu uśmiechnęłaś się do telefonu. I to z takimi rumieńcami, że aż cię trudno było nie zauważyć.

– Powinieneś patrzeć na drogę, zamiast mi się przyglądać podczas rozmowy – rzuciła szybko, chcąc zakończyć temat.

Aleks parsknął cichym śmiechem.

– To spójrz w lusterko.

Niepewnie uniosła wzrok. W lusterku wstecznym napotkała spojrzenie brata. Było uważne, jakby rozbawione i tak intensywne, że poczuła, jak gorąco wzbiera jej na policzkach. Odruchowo odwróciła głowę, zawstydzona. Cały ...

... czas lusterko miał ustawione w taki sposób, by móc ją obserwować.

Chcąc uciec przed własnym rumieńcem, spytała szybko:

– A co ty sądzisz o Jadwidze? Gdyby znów cię pocałowała… pozwoliłbyś jej na coś więcej?

Aleks teatralnie zmarszczył czoło, udając, że głęboko się zastanawia.

– Hmm… – mruknął przeciągle. – W sumie jest takie powiedzenie: kto kuzynki nie wyjebie, ten nie zazna szczęścia w niebie.

Wykrzywił usta w szelmowskim uśmiechu i roześmiał się głośno.

– Aleś ty…! – oburzyła się Agata, nadymając policzki. W geście protestu szturchnęła go pięścią w ramię.

– No patrz, jaka urocza jesteś, kiedy się złościsz – odparł, nie przestając się uśmiechać. – Powinnaś się tego nauczyć, wiesz? Czerpać przyjemność nie tylko z tego, że wzbudzasz zazdrość u innych, ale i własnej zazdrości.

Agata zmrużyła oczy, ale na jej twarzy pojawił się cień rozbawienia.

– Może i masz rację – przyznała niechętnie, choć sama nie wiedziała, czy mówi to poważnie, czy tylko dla świętego spokoju.

Samochód zwolnił. Aleks znalazł wolne miejsce na osiedlowym parkingu i płynnym ruchem zaparkował. Sięgnął po telefon, wybrał numer i odezwał się krótko:

– Już jestem. – po krótkiej chwili dodał – Dobra, to daj znać, jak podjedziesz.

Zakończył połączenie i spojrzał na siostrę.

– Masz przy sobie identyfikator, który ci ostatnio dałem? – zapytał rzeczowym tonem.

Agata skinęła głową.

– To załóż go – polecił. – Zaraz zjawi się tutejsza kierowniczka wydziału i razem zabierzemy ...