Debiut. - Opowiadania Erotyczne

Debiut.

... odwiedziłam go z ciężkim poczuciem obowiązku. Byłam przekonana, że zmarnuję kilka godzin na jakieś głupie bijatyki, ale to, co zastałam na miejscu, wprawiło mnie w osłupienie. W pokoju Rafała stała zabawkowa gitara z kolorowymi przyciskami. Był to kontroler do gry zręcznościowej Music World.

Rafał cierpliwie wytłumaczył mi, że zabawa polega na wykonywaniu rytmicznych kombinacji klawiszy, które uwalniają melodie największych przebojów na świecie, a potem zasiadł przed klawiaturą i wystąpiliśmy w duecie. Myślałam, że to będzie bułka z masłem, ale okazało się zupełnie inaczej. Po niespełna trzydziestu sekundach przez moje błędy nasz pasek wymiatania spadł na czerwony poziom, za co wygwizdała nas publiczność. W kolejnych próbach nic się nie zmieniło. Notowałam skuchę za skuchą, fani bez przerwy buczeli. Robiło mi się wstyd, ale Rafał wcale nie wyglądał na zawiedzionego. Mało tego. Bez przerwy mnie pocieszał i przekonywał, że zaraz będzie lepiej.

– Może ty graj na gitarze – zaproponowałam. – Keyboard to prawie jak pianino, będzie mi łatwiej.

Po zmianie instrumentów poczułam się pewniej. Moje palce nie sunęły co prawda po klawiszach gamingowej klawiatury jak po prawdziwym instrumencie, ale gra zaczęła nam się układać. Opanowywałam spiralne sekwencje, popełniałam coraz mniej błędów w rytmicznych sekcjach, a czasami nawet zdobywałam dodatkowe punkty delikatnym wibrato. Wpadłam w tę samą manię doskonałości, co przy prawdziwej nauce gry. Z tą różnicą, że zamiast brzydkiego ...

... jazgotu wydobywającego się spod zmęczonych żmudnymi ćwiczeniami bolących palców towarzyszyły nam piękne takty popularnych utworów.

Raz graliśmy energiczne „Ring of Fire” Johny’ego Casha, potem jazzowe „Take Five” z nieregularnym metrum, a jeszcze później robiliśmy podkład do nieśmiertelnego „Smooth Criminal” dla samego Michaela Jacksona. Zabawa była wyśmienita. Nieustannie się dopingowaliśmy. Pocieszaliśmy po klęskach i przybijaliśmy piątki po kolejnych udanych piosenkach. Kameralna początkowo scena zamieniła się w stadion wypełniony po brzegi szalejącym tłumem fanów. Nie wiedzieć kiedy, ukończyliśmy całą trasę koncertową.

Miałam przyjść na dwie godziny, wyszłam po sześciu.

– Następnym razem zagramy na trudniejszym poziomie – pożegnał mnie w drzwiach.

„Następnym razem”. Właśnie wtedy pierwszy raz, choć pewnie nieświadomie, zaczął mnie zdobywać. Wszystko szło we właściwym kierunku.

Zaczęłam regularnie przychodzić do Rafała. W przeciwieństwie do moich, jego rodzice weekendy spędzali w domu. Przy każdych odwiedzinach częstowali mnie ciastkami i szklanką mleka, a potem pozwalali skupić się na grze. Uwielbiałam ich za to, jak dając nam przestrzeń, potrafili być jednocześnie tacy obecni. Tatko Borczyk okazjonalnie wchodził do pokoju i headbangował swoją łysiną jak prawdziwy fan ciężkiego brzmienia, mimo że nie odróżniał nawet Metalliki od Iron Maiden, a mama zawsze okazywała nam nieme wsparcie.

Poziom średni udało nam się zrobić za jednym posiedzeniem, ale trudny był ...