Przetarty szlak - Opowiadania Erotyczne

Przetarty szlak

Stare budynki mieszkalne na obrzeżach miasta wystawały dyskretnie nad rdzawo-niebieskim ogrodzeniem, jakby próbowały grać w chowanego. Pozornie szare i bure osiedle, wtopione za dnia w miejski krajobraz, nocą widywało szaleństwa nieznane nawet najbardziej rozrywkowym dzielnicom Powiązek. To właśnie tam, w kilku akademikach oraz na podległych im terenach zielonych, każdego roku niezliczone rzesze żądnych przygód studentów przeżywały najlepsze lata swojego życia.

Pomimo przeprowadzki i rozbratu z bliskimi, większość z nich – z przyzwyczajenia czy przekonań, nieważne – wciąż domem nazywała mieszkania rodziców. Inaczej było z Kamilą Sambor, bo ta wymoczkowata pieguska o czarnych, kręconych włosach i charakterystycznych drucianych okularach nie miała ani rodziców, ani domu. Być może dlatego pierwszy raz główną bramę kampusu przekraczała na miękkich nogach. W końcu stała nie tylko przed przygodą, ale i szansą. Wiedziała, że musi zrobić wszystko, co w jej mocy, by z akademika uczynić prawdziwy dom, zaś z jego lokatorów – przynajmniej tymczasową rodzinę.

Już pierwszej nocy zrozumiała, że nie będzie łatwo. Po tym, jak zniosła poranne niewygody w łazience, brak miejsca w lodówce, długą na pół korytarza kolejkę do kuchni i przemogła się do wzięcia prysznica, odgrodzona od obcych ludzi zaledwie cienką kotarą, padła na łóżko w pachnącej piżamie. Sfrustrowana nadmiarem bodźców, odcinających ją od bogatego świata wewnętrznego, marzyła tylko o głębokim śnie. Nic z tego. Do białego ...

... rana męczyła się przy chrapaniu lokatorki i sztućcach tańczących radośnie w rytm dudniącego basu sąsiada, a kolejne łzy wysychały na zimnych policzkach.

Nie pasowała tam, a każdy wystrzelony kapsel od piwa czy biesiadny okrzyk tylko pogłębiały jej minorowy nastrój. Musiała coś z tym zrobić. Choć każde opuszczenie pokoju wiązało się z kłującymi w plecy igiełkami stresu, usilnie próbowała nauczyć się nowego życia. Podpatrywała szczęśliwszych od siebie oraz wyciągała wnioski z własnych obserwacji. Pozorny chaos akademickiego świata codziennie stawał się bardziej poukładany. Zrozumiała, że każde piętro rządziło się swoimi prawami. Inne były realia na opanowanym przez niepełnosprawnych parterze, inne u erasmusów piętro wyżej, gdzie nieziemskie wręcz zapachy egzotycznej kuchni pewnikiem pogwałcały ustalenia konwencji międzynarodowych. Mało tego! Łączniki stanowiły osobne ekosystemy, a we wspólnych łazienkach tworzyły się złożone sieci powiązań międzyludzkich. Poza tym Kamila wypracowała grzecznościowe formułki w rytualnych kontaktach z portierkami, ponieważ ich sympatia wiązała się z licznymi przywilejami.

Po paru tygodniach nauczyła się funkcjonować w studenckiej społeczności. „Cześć”, rzucane obcym w gruncie rzeczy ludziom przestało być pustym słowem, a realnym przywitaniem. Zamyśloną buzię i uciekający wzrok zastąpiła nieśmiałym uśmiechem, za który pewnego razu zaproszono ją na przyjęcie. Pomimo oporów, stawiła się w dusznym, zatłoczonym pokoju, gdzie alkohol lał się ...