U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

Wróciłam z tamtego wyjazdu, poprzednich wakacji inna. Może nikt tego nie widział na pierwszy rzut oka, ale w środku… coś się przesunęło, coś we mnie dojrzało, utwardziło się, jakby nabrało pewności, że ta miłość nasza miłość, nie była chwilą, nie była słabością. Była prawdą.

Każdy dzień po powrocie z weekendów i ferii wydawał się zbyt głośny, zbyt obcy, zbyt nie-mój. Rozmawiałam z ludźmi, śmiałam się, uczyłam, ale każda minuta bez cioci była jakby niepełna. Nawet zdjęcia na telefonie, których nigdy nie powinnam była robić, dawały mi tylko ulotne pocieszenie.

Aż w końcu… coś we mnie się obudziło. Nie tęsknota, bo ta była ze mną cały czas ale decyzja.

Nie chciałam żyć tylko wspomnieniem. Nie chciałam, by nasza bliskość została zamknięta w tamtych gorących wieczorach, w cichym chwilach, w dotyku skóry. Chciałam życia. Prawdziwego, wspólnego z moją chrzestną. Nawet jeśli miało być ukryte przed światem.

Zaczęłam planować. Sprawdzać możliwości dalszej edukacji w Jeleniej Górze Wszak otwierała się szansa, bo kończyłam gimnazjum i mogłam wybrać szkołę średnią u podnóży Karkonoszy. Potrzebne były dokumenty, zgoda rodziców, uzasadnienie, a ja byłam gotowa wszystko to przygotować. Rozmawiałam z rodzicami, argumentując, że mniejsze miasto, spokojniejsze otoczenie, bliżej przyrody i rytmu, który mnie nie przeraża… będzie lepsze dla mojej psychiki, mojej nauki, mojego rozwoju.

Rodzice byli zaskoczeni, ale nie podejrzliwi. Nigdy nie byli szczególnie obecni pozwalali mi na ...

... niezależność, choć rzadko interesowali się moim wnętrzem. Przyjęli więc moje wyjaśnienia za wystarczające. Widzieli, że jestem zdeterminowana, że mam plan i nie wycofam się.

To ciocia była przy mnie, gdy miałam pierwszy poważny kryzys. To ona trzymała mnie za rękę, gdy nie wiedziałam, kim naprawdę jestem. Nie oceniała. Przyjmowała wszystko całą mnie, nawet wtedy, gdy sama nie potrafiłam siebie przyjąć, a gdy pierwszy raz poczułam do niej coś więcej coś, co z początku wydawało się nie na miejscu, a później po prostu prawdziwe to też była ona, która poprowadziła mnie przez to uczucie z delikatnością i czułością. To ona, z tym spokojem, który miała tylko dla mnie, uchyliła drzwi do świata, o którym bałam się nawet pomyśleć.

Kiedy wszystko zostało zatwierdzone, gimnazjum skończone, podania złożone, w moich dłoniach znalazły się dokumenty, które zmieniały bieg mojego życia. I wtedy nadszedł moment, by powiedzieć jej. Czułam i wiedziała, że wchodziłam w nową fazę dojrzewania, tę mentalną. Miałam szesnaście lat, całe życie przede mną, ale czułam się gotowa. Dojrzała przez to, co czułam do niej. Nie była to gra, nie było w tym ani kropli naiwności. Była odpowiedzialność, wybór, głęboka świadomość konsekwencji i miłość.

Nie zapomnę jej twarzy, kiedy tego dnia stanęłam z walizką w drzwiach jej domu. Przyjechałam na wakacje, jak było planowane. Wiedziała jednak, że coś się zbliża, ale nie przypuszczała, że aż tak szybko, aż tak odważnie. Otworzyła drzwi, w szarym swetrze, z ...