U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... herbatą w dłoniach… a jej oczy nagle zgasły i zapaliły się na nowo w jednej chwili.

— Przeniosłam się — powiedziałam cicho. — Zamieszkam z Tobą, jeśli tylko mnie przyjmiesz.

Nie odpowiedziała od razu. Postawiła filiżankę na komodzie i bez słowa objęła mnie, jakby bała się, że to sen. A potem jej szept tuż przy moim uchu:

— Wiesz, że mówiłam, że to kiedyś się skończy… ale serce nie zawsze zna logikę i chyba właśnie się cieszę bardziej niż powinnam.

Tamten moment nie był ekstazą. Nie był wybuchem. Był cichy, dojrzały, spokojny. Jak coś, co przeszło próbę czasu i tęsknoty. Nasz romans nie był już tylko romansem. Przemienił się w coś większego, głębszego. Związek. Nasz mały, zamknięty świat, ukryty przed wzrokiem innych, ale jakże prawdziwy.

Wspólne życie dopiero miało się zacząć. I obie wiedziałyśmy, że czeka nas więcej chwil czułości, więcej wątpliwości, więcej ukrywania i może... także bólu, ale na ten moment byłyśmy razem, a to było wszystko, czego potrzebowałam.

Wspólne życie zaczęło się cicho, niemal niezauważenie, jakbyśmy tylko kontynuowały coś, co od dawna było naturalne. Nie było rewolucji, nie było zmian na pokaz. Była codzienność ciepła, czuła i nasza.

Poranki były naszym małym rytuałem. Wstawałam pierwsza, zazwyczaj nie z budzikiem, ale z potrzebą, by chwilę wcześniej czuć jej obecność. Leżałam wtedy wtulona w jej plecy, wdychając zapach skóry jeszcze rozgrzanej snem. Czasami nie ruszałam się wcale. Innym razem wymykałam się do kuchni, by ...

... przygotować kawę, parzyłam ją tak, jak lubiła: mocną, czarną, z odrobiną cynamonu.

Zasiadałyśmy przy małym stole pod oknem, często jeszcze w piżamach, a czasem nago lub w samej bieliźnie, z rozczochranymi włosami i miękkimi spojrzeniami. Nie zawsze mówiłyśmy dużo. Czasem wystarczył dotyk dłoni na nadgarstku, przeciągnięcie palca po ramieniu, uśmiech.

Lubiłyśmy wspólne gotowanie. To był nasz teatr i nasza zabawa. Mąka na policzku, przypadkowe klejenie się do siebie, chichot, gdy coś wykipiało lub przypaliło się lekko z powodu zbyt długiego pocałunku. Z czasem wcale nie chodziło o efekt końcowy. Liczył się proces. Liczyło się to, że robiłyśmy coś razem. Nawet jeśli to było tylko wspólne obieranie ziemniaków w rytmie ulubionej muzyki.

Często wychodziłyśmy na spacery. Jelenia Góra była miejscem, gdzie łatwo było zniknąć. Szeptałyśmy do siebie na szlakach, trzymając się za ręce wtedy, gdy nikt nie patrzył, albo i wtedy, gdy patrzył ktoś obcy, kogo spojrzenie nic nie znaczyło. Potrafiłyśmy iść godzinami, z termosami w plecaku, z przemoczoną kurtką i zmęczeniem w nogach, ale z uśmiechem, który mówił więcej niż słowa.

Wieczory bywały różne. Czasem wspólna książka, głowa na kolanach, delikatne przeciąganie palców przez włosy. Czasem film, przerwany w połowie przez czułość, przez potrzebę bycia bliżej, a czasem po prostu muzyka i taniec po ciemku w kuchni. Światła lodówki, nasze bose stopy na chłodnej podłodze, nasze ramiona splecione.

Bywały też wspólne prysznice. Z początku ...