U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... skupiona jak nigdy. Słyszałam cioci, jej oddech rwał się w urywanych falach, a palce zaciskały się w moich włosach, jakby tylko to mogło ją utrzymać przy powierzchni.

Czułam, jak narasta miękko, głęboko, jakby w cioci coś się rozpinało, rozświetlało od środka i wtedy gdy już całkiem się otworzyła, gdy całe jej ciało napięło się w milczącym wołaniu przyszła. Drżenie, rozkołysany jęk, który ucichł w mojej szyi. Rozpadła się na moje palce, cicho, pięknie, jak fala uderzająca o brzeg, która jednak nie niszczy tylko zostawia ślady.

Nie ruszałam się przez chwilę. Pozwoliłam jej oddychać. Byłam tuż przy niej, policzkiem przy jej karku, dłoń jeszcze lekko spoczywała między jej udami, już tylko jako ciepły ślad obecności, ale nie chciałam, żeby to się kończyło.

Wciąż była rozgrzana, otwarta, pulsująca. Gdy delikatnie pogładziłam jej biodro, spojrzała na mnie przez ramię spojrzeniem, w którym było zaproszenie, uśmiech i coś więcej: to ciche „teraz ja”, które nie musiało być wypowiedziane.

Uniosła się powoli, z gracją i ufnością, która mnie wzruszyła do głębi. Ciało cioci, piękne i dojrzałe, wypięło się w rytmie serca, gotowe dawać i przyjmować. Klęczała na czworakach, oparta o dłonie, z włosami spływającymi na ramiona, jakby ofiarowywała się nie tylko mnie, ale całemu światu, a może tylko tej chwili.

Ujęłam jej biodra, ostrożnie, z czcią. Moje dłonie objęły jej pośladki, napięte i rozpalone, a ja nachyliłam się, by złożyć pocałunek nieśmiały na początku, ledwie dotyk, ...

... potem śmielszy, wilgotny, językiem odnajdujący wszystko to, co w niej było najtkliwsze. Ciało cioci zareagowało natychmiast drgnięciem, które przeszło przez nią jak fala.

Z każdym kolejnym ruchem stawałam się dla niej całkowicie oddana, skupiona, oddychająca jej rytmem. Język pieścił moją ciocię z miękką precyzją, raz łagodnie, raz z większym naciskiem, zawsze w odpowiedzi na jej oddech, na ruch bioder, na ciche jęknięcie. Była dla mnie jak muzyka, a ja grałam ją najczulej, jak umiałam. Z każdą sekundą wiedziałam więcej o niej, o sobie, o tym, jak bardzo może znaczyć jedno spojrzenie przez ramię, jeden westchniony szept: „nie przestawaj…”

Byłyśmy tylko my. Las wokół trwał w milczeniu szlachetnym, czuwającym. Gdzieś w oddali szumiała rzeka, spokojna i głęboka, jak nasze ciała. Liście nad nami poruszał lekki wiatr, a ja miałam wrażenie, że to sam las zapisuje tę chwilę w swoim pamiętniku, zapamiętując nasze imiona szeptane między pocałunkami, nasze ciała splecione w namiętności, która nie potrzebowała słów.

Kochałam ją wtedy tak bardzo nie tylko przez dotyk, ale przez oddanie, a ciocia przyjmowała to wszystko, drżąc, wypowiadając moje imię bezgłośnie, na ustach, których nie widziałam, ale które czułam pod każdą warstwą skóry i wiedziałam, że ten moment zostanie z nami na zawsze.

Moje usta nie ustawały w pracy, język zataczał miękkie kręgi, raz szybciej, raz głębiej, w rytmie ciała, które wiło się pode mną z rozkoszy. Jej biodra poruszały się niespokojnie, jakby nie ...