U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... mogły zdecydować, czy uciec przed tą przyjemnością, czy całkowicie się jej poddać. Jęki, które z niej wydobywały się półgłosem, były jak śpiew urwany, niekontrolowany, święty. Oddechy płytkie, rwane… jakby nie mogła zaczerpnąć powietrza, które ja jej odbierałam ustami, a jednocześnie oddawałam – pieszczotą, oddaniem, rytmem.

W pewnym momencie jej ciało zatrzymało się na ułamek sekundy w napięciu, jakby niepewne, czy to już...Potem eksplozja. Zadrżała cała, spazmatycznie, głęboko, bez żadnej kontroli, jakby to nie ona rządziła ciałem, ale ono nią. Zgięła ręce, osunęła się na koc, ciężko, z cichym jękiem ulgi, który był bardziej wyznaniem niż dźwiękiem.

Nie odeszłam. Ucałowałam jej pośladki. Najpierw z czułością, potem z drobnym, figlarnym przygryzieniem. Tak, jakby te pocałunki miały w sobie balsam, który koi, pieści i jednocześnie przypomina: „jestem tu, jeszcze, nadal twoja”. Wędrowałam w górę, niespiesznie po kręgosłupie, po karku, po szyi, zatrzymując się, by musnąć każdy centymetr skóry, którą znałam już prawie na pamięć.

Aż dotarłam do jej twarzy. Ciocia odwróciła głowę i spojrzała na mnie jej oczy były zasnute mgłą błogości, ale w tym spojrzeniu było coś więcej: wdzięczność, miłość, która nie potrzebowała słów. Pocałowałam ją powoli, głęboko. Usta na ustach. Język miękki, nienatarczywy, kojący. Nasze oddechy splatały się znowu, ale teraz nie w napięciu, a w tym spokojnym rozpuszczeniu po wszystkim.

Te pocałunki nie były już zapowiedzią. Były ...

... dziękczynieniem, celebracją, ciszą po burzy i obietnicą, że to, co między nami, nie kończy się w żadnym drżeniu ciała, ale trwa, dojrzewa, zakorzenia się głębiej. jak las, który nas otulał, jak rzeka, która nas słyszała, jak my zaklęte w tej jednej, prawdziwej miłości pomiędzy siostrzenicą i ciocią.

Delikatnie, niemal niezauważalnie, zaczęłam ją odwracać. Moje ciało prowadziło, jej ciało poddawało się w półśnie rozkoszy. Ciocia leżała teraz przede mną, twarzą do mnie, z lekko przymkniętymi oczami. Jej policzki były zaróżowione, usta wilgotne od oddechu. Uśmiechnęła się do mnie sennie, a ja kontynuowałam pocałunkiem krótkim, miękkim, ale z obietnicą.

Leżałyśmy jeszcze chwilę wtulone, otulone ciszą i zapachem letniego lasu, który pachniał miłością. Jej oddech był spokojny, ciepły, łagodnie muskający moje ramię. Głaskałam ją leniwie po plecach, ona bawiła się kosmykiem moich włosów, jakby chciała zapamiętać każdy ich skręt. Byłyśmy tylko my — dwie kobiety, dwa ciała, dwa serca, które już nie potrzebowały słów, by mówić o tym, co działo się między nami.

A jednak szept się pojawił. Delikatny, jak motyl, który siada na dłoni.

— Kocham Cię — powiedziała, prawie bezgłośnie, ale usłyszałam to sercem.

— Ja Ciebie też ciociu— odpowiedziałam, i w tym jednym zdaniu było wszystko: zaufanie, czułość, podziw, spokój.

Chwilę później podniosłyśmy się, nieśpiesznie, jakby ciało nie chciało jeszcze wypuszczać ciepła tamtej bliskości. Ujęłyśmy się za ręce i podeszłyśmy do brzegu, gdzie przed ...