U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... nami otwierał się widok na rzekę i park po drugiej stronie. Widziałam spacerujących ludzi, dalekich, niemal nierzeczywistych, jakby należeli do innego świata. Tego, który właśnie zostawiłyśmy za sobą.

My byłyśmy jeszcze w tym lesie. W tej chwili. W sobie.

Nie bałyśmy się, że ktoś nas zauważy pomimo ukrywania się przed światem. Może dlatego, że to nie był wstydliwy sekret, ale miłość ta prawdziwa, spokojna i pewna, a może dlatego, że miałyśmy siebie, a to wystarczało, by czuć się bezpiecznie.

Pochyliłyśmy się do siebie i pocałowałyśmy czule, łagodnie, tak jakby nasze usta znały tylko ten jeden rytm, a potem języki zatańczyły powoli, z wrażliwą namiętnością, jak dwa listki poruszane tym samym letnim wiatrem. Cały las był świadkiem naszego pocałunku. Skryty, a jednak pełen światła.

Miłość trwała w spojrzeniach, w splecionych palcach, w cichym „tu i teraz”, które należało tylko do nas.

— Kocham Cię, ciociu — wyszeptałam, patrząc jej w oczy tak, jakby właśnie tam chciała zobaczyć całą przyszłość.

W moim głosie nie było już cienia wahania. Tylko pewność, czułość, i to miękkie drżenie, które przychodzi wtedy, gdy wypowiadane słowa naprawdę mają znaczenie.

Uśmiechnęła się, a w mojej piersi rozlało się ciepło, jak światło, które rozprasza mrok.

— A ja Ciebie, skarbie. Tak bardzo. — Ujęła moją twarz w dłonie. — Każdego dnia bardziej.

Przytuliłam się do niej, opierając głowę o moje ramię, jakbym chciała się tam schronić, albo może — jakby już nigdy nie musiała ...

... się chować, a przecież wciąż musiałyśmy przed światem, przed rodziną. przed tymi wszystkimi oczami, które nie zrozumiałyby, że miłość może mieć różne twarze, a ta nasza jest jedną z najprawdziwszych.

Ale tutaj, w tej ciszy, byłyśmy bezpieczne. Miałyśmy siebie, i to wystarczało.

— Czasem wciąż nie wierzę, że to się dzieje naprawdę — szepnęłam, muskając opuszkiem palca jej nadgarstek. — Że przeprowadziłam się tutaj do Ciebie, że mamy wspólny dom, że… możemy po prostu być, nawet jeśli tylko dla siebie.

— Możemy — odpowiedziała. — I będziemy. Bo to, co mamy, nie potrzebuje zgody świata. Wystarcza, że mamy siebie.

Jeszcze chwilę leżałyśmy tak, nagie, splecione, wciąż na kocu, z policzkami przytulonymi do wzajemnego spokoju. Położyłyśmy się zaraz po tym, jak zeszłyśmy z brzegu ciało przy ciele, otulone nie tylko skórą, ale i tą miękką ciszą, która zostaje po miłości.

Las pachniał coraz mocniej zielenią i cieniem, słońce chyliło się ku zachodowi, a na jego ostatnich promieniach tańczyły drobinki kurzu i pyłu, jakby świat sam chciał nas błogosławić ciszą.

W końcu podniosłyśmy się nieśpiesznie, jakbyśmy nie chciały jeszcze wypuścić ciepła tej chwili. Ubrałyśmy się powoli, w milczeniu, pomagając sobie nawzajem z czułością, gdzie każdy guzik, każda fałda materiału była kolejnym gestem troski.

Poprawiłyśmy ubrania, otrzepałyśmy koc z traw i liści, a potem złożyłyśmy go razem, śmiejąc się cicho z jakiejś maleńkiej niesubordynowanej gałązki, która zaplątała się w jego ...