U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... róg.

Szłyśmy powoli, spacerując leśną ścieżką wśród wysokich sosen i cieni, które wydłużały się coraz bardziej. Trzymałyśmy się za ręce oraz nasze ramiona co chwila ocierały się o siebie lekko wystarczająco, by czuć obecność tej drugiej, tej najbliższej.

Z lasu wyszłyśmy prosto na aleję lipową, gdzie liście szeleściły cicho pod naszymi krokami. Minęłyśmy kilka osób, pary, rowerzystów, dzieci z lodami, ale dla mnie cały świat zlał się w tło, jak obraz malowany na zbyt dużym płótnie, bo wszystko, co naprawdę się liczyło, szło właśnie obok mnie. Spokojnym krokiem, z uśmiechem w kąciku ust.

W domu powitała nas cisza i znajome ciepło. Zdjęłyśmy buty, wrzuciłyśmy koc do prania, zostawiłyśmy torbę z kanapkami na kuchennym blacie. Herbata z rana wciąż stała w czajniku, wystygła, zapomniana, jak echo tamtego poranka, który już przeminął.

W łazience rozbrzmiał szum wody, cichy i kojący, a potem zapach balsamu, który znałam tylko ze skóry cioci. Wymieniłyśmy się spojrzeniami, krótkimi uśmiechami, tymi, które nie potrzebowały słów. Przebrałyśmy się w miękkie domowe ubrania, i nagle wszystko znów było takie zwyczajne, a zarazem zupełnie wyjątkowe.

Wieczór przyszedł cicho, z lampą zapaloną nad stołem, z herbatą już gorącą i z kanapą, która czekała, jakby wiedziała, że dziś znowu na niej zasiądziemy razem, blisko.

Zasłoniłam zasłony. Ciocia włączyła ulubioną składankę. Świat się zamknął, cicho i łagodnie, a nasza codzienność… pachniała spokojem.

Chociaż na ...

... zewnątrz mógł istnieć cały inny świat, ten pełen zasad, osądów i konieczności tutaj, w naszym domu, każda chwila była jak pocałunek. Delikatna, pełna znaczenia.

Miłość trwała.

I była dokładnie taka, jaką chciałyśmy ją mieć.

Wieczór był cichy, pełen złota gasnącego dnia i zapachu herbaty, która już dawno wystygła. Siedziała na kanapie, a ja leżałam z głową opartą na jej udach, wtulona w miękki koc i w ciepło jej dłoni. Jej palce sunęły leniwie po moich włosach, jakby znały każdy ich skręt na pamięć. Te pieszczoty były ciche, nieśpieszne, niosły w sobie coś więcej niż dotyk coś, co rozumiały tylko serca.

Patrzyłam w sufit, ale myślami byłam właśnie tam przy niej, w niej.

— Wiesz… — odezwała się cicho, ledwie poruszając wargami, przesuwając palcami po mojej skroni — długo myślałam, że nie mogę tego przyjąć. Że nie wolno mi… być szczęśliwą Twoim kosztem. Bałam się, że marnuję Ci życie.

Zamknęłam oczy, a na jej twarzy znikąd pojawił się cień — cień jakiegoś wspomnienia, jakiegoś kiedyś, które już nie miało władzy nad naszym teraz.

— A ja… — odpowiedziałam równie cicho — nie wyobrażałam sobie życia bez Ciebie. To nie był koszt, to był wybór. Najlepszy w moim życiu.

Pochyliła się i pocałowała mnie w czoło. Chciała, żeby ten gest powiedział jej wszystko to, czego nie umiała ubrać w słowa.

— Twoja miłość była tak silna… że dała nam dom. Dała nam szansę żyć razem. I jestem za to wdzięczna, każdego dnia, bo nigdy wcześniej nie czułam się tak… prawdziwa. Tak ...