U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... miejscu, gdzie jej język spotykał moje drżenie. Drżałam nie od pożądania, ale od tego, że ktoś mnie tak widzi aż do rdzenia.

Cioci język był teraz jak fala ciepła, rytmiczna, powracająca z niesłabnącą uwagą, za każdym razem głębiej, bliżej rdzenia mnie samej. Nie zatracała się w pędzie, przeciwnie była w tym jakaś przejmująca cierpliwość, jakby każda sekunda tej pieszczoty była osobnym wyznaniem.

Utrzymywała kontakt wzrokowy, patrzyła na mnie spod rozchylonych ud, a jej spojrzenie niosło w sobie coś więcej niż zmysłowość coś czułego, niemal opiekuńczego, jakby chciała być przy mnie nie tylko w ekstazie, ale i w kruchości, która jej towarzyszy.

Jedną dłonią objęła moją pierś, ściskając ją miękko, powoli, jakby znała rytm mojego ciała na pamięć. Drugą splotła z moją dłonią, tak zwyczajnie, tak czule palec po palcu, a to połączenie było dla mnie bardziej intymne niż nagość.

Moje ciało unosiło się jak liść na wodzie. Każdy ruch jej języka sprawiał, że biodra drgały delikatnie, a oddech przerywał się na krawędziach mruknięć i westchnień, które wypełniały powietrze między nami.

– Nie przestawaj… – wyszeptałam, ledwie słyszalnie, choć ona i tak już znała moje potrzeby, zanim zdążyły stać się słowami.

Była pasją i czułością naraz. Potrafiła rozpalać i koić jednocześnie. Czułam, jak zbliżam się do brzegu powoli, nieuchronnie, z każdą pieszczotą głębiej, intensywniej. Falowałam pod ciocią jak ziemia rozgrzana słońcem, jakby to, co między moimi udami, było miejscem, ...

... gdzie skupia się cały wszechświat.

Pochyliłam głowę, by jeszcze raz odnaleźć ciocię, jej oczy, i wtedy to przyszło nie jak eksplozja, ale jak rozkwit. Przypływ, który zalał mnie od środka, rozlewając się ciepłem po każdej komórce. Drżałam, a jednocześnie czułam się nieruchoma jakby świat się zatrzymał, by uszanować ten moment.

Ciocia została tam, między moimi udami, przez chwilę dłużej nie po to, by więcej brać, ale by domknąć ten taniec z łagodnością. Potem uniosła się, złożyła pocałunek na moim biodrze, a potem kolejny, wyżej, aż wróciła do mnie całym sobą.

Gdy znów poczułam jej ciało przy moim, wilgotne, ciepłe, oszołomione , objęłam ją tak mocno, jakbym chciała w niej zamieszkać.

Leżałyśmy tak w ciszy, a w niej było wszystko. Oddechy się wyrównały, palce wciąż splecione, nasze serca bijące w rytmie jednej pieszczoty, która się nie skończyła, lecz została w nas – jak echo, jak światło na powiekach po zamknięciu oczu.

Leżałyśmy wtulone w siebie, splecione jak dwie gałęzie jednego drzewa, które przez lata rosły ku sobie, aż w końcu zetknęły się czułym muśnięciem kory. Moje ciało, wciąż drżące od ostatnich nut tamtej melodii, teraz stawało się instrumentem nowego, cichszego tonu tego, który brzmi tylko wtedy, gdy wszystko inne milknie.

Słuchałam cioci oddechu, tak jak ona mojego. Cichy, spokojny, coraz głębszy jakby wszystko we mnie znajdowało echo w niej. Szeptała coś półgłosem, urwane słowa między pocałunkami, których już nie potrafiłam rozdzielić: które ...