U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... nagłą, namiętną pewnością, jakby chciała skosztować każdej wersji mnie. Między pocałunkami patrzyłyśmy sobie w oczy; jej źrenice błyszczały jak nocna tafla jeziora, spokojne, a jednak głębokie. Czasem otwierała usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale wystarczało spojrzenie. W nim było wszystko i czułość, i zmysłowość, i ta spokojna pewność: „jesteś moja, a ja jestem twoja”.

Objęłam ją nogami, ramionami, całą sobą, jakby chciałam wchłonąć ją do środka, zatrzymać w sobie na zawsze. Każdy nasz ruch był falą miękką, ciepłą, powolną i razem dryfowałyśmy na tym morzu przyjemności, zanurzone aż po oddech.

Jej biodra poruszały się wolno, z taką wprawą i łagodnością, że moja skóra paliła się nie od ognia, ale od światła, które rozlewała między nami. I znów nasze ciała odpowiedziały drżeniem, napięciem, westchnieniem głębszym niż wszystko inne.

W tym splocie nie było początku ani końca. Byłyśmy tylko my kobiety, kochanki, istoty nasycone miłością tak cichą, że świat musiał zamilknąć, by ją usłyszeć.

Jej usta, jeszcze wilgotne od pocałunków, nie odsunęły się ode mnie na długo. Po chwili znów poczułam ich ciepło tym razem na obojczyku, gdzie złożyła pocałunek tak miękki, że aż zadrżałam. Jakby całowała miejsce, w którym moje ciało łączy się z oddechem.

Ciocia zsunęła się niżej, zostawiając ślad ust na mojej skórze jak zapiski w sekretnym dzienniku. Gdy dotknęła piersi najpierw ustami, potem językiem, powoli, z namysłem oddech wyrwał mi się z gardła bez pozwolenia. ...

... Drażniła mnie, lizała z czułością niemal medytacyjną, a jej dłoń spoczywała na moim biodrze jak kotwica, jak przypomnienie, że jestem tu, bezpieczna.

Czułam, jak każdy dotyk wnika głębiej niż powierzchnia, jakby jej język znał alfabet mojego ciała lepiej niż ja sama. Moje piersi unosiły się ku niej mimowolnie, jakby szukały tej bliskości, która koi i rozpala jednocześnie.

Kiedy znów zaczęła wędrować wyżej, po mojej szyi, za uchem, aż do kącika ust, całując mnie raz jeszcze, słodko i wilgotno myślałam, że to już wszystko, ale jej ciało powoli zsuwało się w dół, znów, tym razem jeszcze niżej przez brzuch, gdzie zostawiła kilka krótkich pocałunków, aż dotarła między moje uda.

Rozchyliłam je dla niej z odruchem pełnym ufności bez wstydu, bez zahamowania. Moje palce wplotły się w jej włosy, gdy poczułam ciepło jej oddechu tuż przy miejscu, które już dawno stało się wilgotne od samej obecności.

A potem dotknęła mnie językiem z czułością, jakby chciała powiedzieć: „znam cię”. Każdy jej ruch był miękkim zaklęciem, zataczającym kręgi między moimi drżącymi biodrami. Ciało odpowiedziało bez zawahania uniesieniem, szarpnięciem oddechu, stłumionym jękiem, który znalazł się gdzieś między liśćmi i snem.

Nie spieszyła się. Pieściła mnie tak, jak się pieści coś świętego z głową wtuloną w moje uda, z językiem, który nie tylko dawał rozkosz, ale składał obietnicę, że tu, między jej ustami a moją skórą, istnieje tylko prawda.

Byłam miękka. Rozpływałam się. Cała istniałam tylko w ...