U Chrzestnej - Trwanie - Opowiadania Erotyczne

U Chrzestnej - Trwanie

... odnalazły nawzajem siebie, najpierw ostrożnie, potem pewniej badając miękką, wilgotną przestrzeń, w której pulsowała prawda. Ruchy były koliste, jakby każda z nas próbowała zatoczyć krąg wokół istoty tej drugiej, nie tylko cielesnej, ale tej głębszej, ukrytej pod skórą i oddechem.

Oddychałyśmy coraz ciężej, a mimo to wszystko działo się jakby w zwolnionym tempie w rytmie liści poruszanych wiatrem, w rytmie naszych spojrzeń, które nie odrywały się od siebie nawet na moment. Całowałyśmy się między tymi gestami łagodnie, z rozchylonymi ustami, jakby pocałunki były wodą potrzebną do życia, a języki znów opowiadały to, czego nie da się powiedzieć słowami.

Była we mnie czułość, która drżała na granicy ekstazy, nie gwałtowna, lecz rozciągnięta jak aksamitna nitka przyjemności, prowadzona jej dotykiem. Gdy zataczała koła na mojej skórze, moje biodra odpowiadały bezwiednym ruchem, jakby natura sama pisała dla nas melodię.

Złączyłyśmy się całkiem ciałem, zapachem, mokrym szeptem, który rozpraszał się w powietrzu. Dłoń cioci we mnie, moja w niej, dwa lustra odbijające ten sam płomień. Drżałyśmy razem, przyciągając się wolną ręką za plecy, za kark, jakby każda z nas nie chciała, by choć centymetr pozostał samotny.

I gdy przyszło spełnienie ciche, miękkie, łkające w gardle, było bardziej jak rozświetlenie niż wybuch. Jakby nasze ciała po prostu rozpuściły się w sobie, jakbyśmy już nie miały początku ani końca. Tylko ciepło. Tylko drżenie, tylko spojrzenie, które mówiło: ...

... jestem z tobą – tu, teraz, zawsze.

Las zamilkł na moment, jakby oddał hołd temu, co wydarzyło się między nami.

Zamknęłam oczy, wtulona w jej ramiona, i wiedziałam, że oto wydarzyła się miłość. Nie ta krzycząca z dachu świata, lecz ta ukryta pod skórą, wyśniona, znaleziona w cieniu drzewa, w miejscu, gdzie nawet słońce musiało szeptać.

Kiedy nasze ciała nasyciły się pierwszą falą zjednoczenia, ciocia poprowadziła mnie za rękę do koca rozpostartego tuż obok drzewa. Jego kolor przypominał rozgrzane wino, a napis „I kiss better than cook” połyskiwał figlarnie w ostatnim świetle dnia. Uśmiechnęłam się, nim poczułam, jak jej dłonie znów obejmują mnie z tyłu ciepłe, pewne, znajome.

Położyła mnie z miękkością, jakby układała najcenniejszy przedmiot, nie po to, by mnie posiadać, lecz by mnie otulić, a potem sama się ułożyła nade mną, przy mnie, wokół mnie, ciałem i duszą. Nasza nagość nie była już tylko odsłonięciem skóry, ale całkowitym rozchyleniem serc. Leżałyśmy splecione, piersiami muskając się w rytmie naszych oddechów, udami zsuniętymi jak płatki tej samej róży.

Ocierałyśmy się o siebie z delikatnością, która drżała gdzieś między niebem a ziemią, ciała, drżące jeszcze od wcześniejszych doznań, odnajdywały w tym nowym tańcu rytm głębszy, bardziej miękki. To nie było już pragnienie, to była celebracja. Jakbyśmy pisały do siebie listy językami i dłoniami, każdą literę zapisując na ciele drugiej z nabożną precyzją.

Jej usta odnajdywały moje bez końca raz wolno, raz z ...