Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... Walczyła jak zwierzę, które nie chce umrzeć.

Ale śnieg był zbyt gęsty. Twardy. Bezlitosny.

Oddech rwał się. Serce waliło. Głowa zaczęła wirować. Przestrzeń kurczyła się, a świat dusił ją swoim ciężarem.

I wtedy – nagle – nastał spokój.

Nie dlatego, że było lepiej. Tylko dlatego, że traciła przytomność.

Oczy zamknęły się same. I zapadła w ciszę, która była bardziej groźna niż cała lawina.

Nie wiedziała, ile minęło czasu. Minuty? Godziny? Cały dzień? Czuła tylko, że coś się zmieniło. Coś brzęczało w oddali. Nie, to nie był brzęk. To... szczekanie?

Szczekanie psa.

Z całego serca chciała się zaśmiać. Jak to możliwe, że pies tu szczeka? Śnieg miał pachnieć ciszą i śmiercią, nie psim językiem i gorącem jego oddechu. A jednak — znów szczekanie. I coś jeszcze. Metaliczne uderzenia. Szuranie łopat o śnieg. Głosy? Może. Nie była pewna, czy nie śni.

A potem znajomy huk. Ten dźwięk, który kiedyś kojarzył się z nadzieją i pomocą dla innych, teraz rozcinał jej głowę jak nóż. Śmigłowiec. TOPR. Znała ten warkot. Znała to drżenie powietrza. Widziała kiedyś, jak wygląda lawinowe poszukiwanie. Ale nigdy nie sądziła, że będzie po drugiej stronie.

— Marcin... Marcin... — wykrztusiła, ale głos był słaby, roztrzaskał się o śnieg, wchłonięty jak łza w poduszkę.

Cisza. Znów.

Zgasła po raz drugi.

Tym razem było inaczej. Głośniej. Jaśniej. Powietrze było suche i sztuczne. Pachniało plastikiem i metalem. Jej ciało drgało lekko z zimna i szoku, przypięte pasami do ...

... noszy. Ktoś coś mówił przez radio, ale ona słyszała tylko fragmenty.

Oczy. Tak, otwarte. Ale ciało odmawiało współpracy. Oczy znowu zaszły mgłą. W ustach czuła smak krwi i śniegu. W głowie – jedno słowo:

Marcin.

Wszystko było białe. Zbyt jasne. Ściany, światło, prześcieradło. Ból rozlewał się falami od żeber, promieniował z biodra, ale był niczym przy tej pustce, która zalewała jej wnętrze.

Słyszała głosy — przerywane, jakby dochodzące zza szyby.

— …stłuczenia, możliwe pęknięcie żebra… cud, że nie ma poważniejszych obrażeń…

— …hipotermia umiarkowana…

— …partnera nadal szukają… szanse, cóż… niewielkie.

To ostatnie zdanie przecięło jej świadomość jak nóż. Szanse. Niewielkie. Jakby ktoś wbił jej ten czekan, którego już nie miała, prosto w klatkę piersiową.

Nie. Nie.

W gardle miała pustynię, ale próbowała coś powiedzieć. Krzyczeć. Powiedzieć im, że się mylą. Że Marcin musi żyć. Że nie może zniknąć. Że on nie zniknie.

Ale z ust nie wyszedł ani dźwięk.

Z oczu popłynęły łzy, ciche, gorące, wbrew zimnu, które nadal siedziało pod skórą.

I wtedy jej serce nie wytrzymało ciężaru tej myśli. Zgasła. Nie na zawsze, ale na chwilę wystarczająco długą, by uciekła jej rzeczywistość.

Zgasła, mając w duszy jeden obraz: jego dłoń na jej karku, śmiech w ustach, szlak w promieniach słońca. Triglav. Rysy. Babia Góra. Wieża na Radziejowej.

I ten nieprzerwany strach, że właśnie straciła całe życie.

Świat wraca do niej powoli, jakby ktoś zakręcał zawór ...