Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... plan wesela na kuchennym stole. Lista gości, mapa stołów, noclegi, transport, menu dla tych, co nie jedzą mięsa. Ale zawsze, gdy tylko mieli wolną sobotę, znów pakowali plecaki. Bieszczady na Wielkanoc, potem Mała Fatra, jeszcze raz Pieniny, a latem – może Grossglockner, jak się uda.

Między wierszami listy zakupów i spraw do załatwienia była ich opowieść. Nie musieli niczego udowadniać. Góry mówiły za nich.

Górskie schroniska stały się ich drugim domem. Nauczyli się tych miejsc jak własnych kieszeni – wiedzieli, które pokoje są najcieplejsze, gdzie skrzypią deski, a gdzie rano najlepiej siadać z kawą, by zobaczyć pierwsze promienie nad granią. W Murowańcu czuli się już jak starzy bywalcy. W Pięciu Stawach mieli swoje ulubione łóżko pod oknem. W Chochołowskiej witali się z gospodarzami jak z krewnymi.

Ale to nie były tylko ciche noce i herbata z prądem. Ich miłość w tych miejscach miała inny smak – bardziej dziki, mniej wygładzony przez codzienność. W śpiworach, obok siebie, zsuniętych do jednej warstwy, potrafili zapomnieć o całym świecie. Ogrzewali się nawzajem ciałami, szukali siebie dłońmi, ustami, szeptem.

Pod szczytem Szpiglasa wydarzyło się coś, co oboje nosili w sobie długo. Wtedy, w sierpniowy dzień, podczas marszu Ceprostradą, zatrzymali się w zagłębieniu skały, osłonięci od wiatru. Nie planowali tego. Po prostu nie mogli już dłużej wytrzymać ciszy, gestów, dzikich fantazji na szczycie, napięcia jakie wisiało między nimi przez całą drogę przez Dolinę ...

... Pięciu Stawów.

Wtedy nie kochali się. Pieprzyli się dziko, bez żadnych zahamowań. Ordynarnie. Jej jęki niosły się po górach, przypominając wołanie o pomoc. Ona jednak nie chciała pomocy. Chciała tylko, by brał ją mocniej, głębiej, brutalniej.

Tamto wspomnienie wracało do nich często. Czasem w środku zimowej nocy w pustym schronisku, gdy zsuwał z niej warstwy termoaktywnej bielizny i całował ramiona. Czasem w maju, gdy kochali się cicho w śpiworze w Starych Wierchach, ze świtem przed oczami. Ich ciała znały się już dobrze, ale wciąż na nowo odkrywały inne rytmy, inne potrzeby. Nie było w tym pośpiechu. Była pewność, że są dokładnie tam, gdzie chcą być.

Wkrótce mieli się pobrać – ale w ich relacji ślub był tylko kolejnym etapem. Nie punktem zwrotnym. Nie potrzebowali obrączek, by czuć się sobie nawzajem oddani. Potrzebowali tylko nieba nad głową, ciepła wewnątrz śpiwora i świadomości, że po zejściu z gór znów razem wejdą na szlak.

Beskidzkie lasy miały w sobie coś pierwotnego. Gdy schodzili ze szlaku, często trafiali w miejsca, gdzie nie było śladów ludzi. Tylko mech pod stopami, ciche szemranie strumieni, nagie pnie buków i zapach mokrej ziemi. Tam ich pragnienie stawało się inne – mniej uładzone niż w schronisku, bardziej głodne, dzikie.

Właśnie w takich chwilach Ania czuła się najbardziej sobą. Z plecakiem rzuconym w paprocie, z koszulką zsuwaną przez ramię, z jego spojrzeniem, które mówiło więcej niż słowa. Potrafili kochać się na mchu, w półcieniu świerków, z ...