Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... szeptami ledwo przebijającymi się przez śpiew ptaków.

Czasem to był impuls – jak wtedy, gdy znaleźli polanę nad strumieniem w Beskidzie Niskim. Słońce paliło skórę, pot spływał im po karkach. Ania wskoczyła do wody w samych majtkach, chlapiąc go z uśmiechem. Gdy ściągnął spodnie i do niej dołączył, pocałowała go tak gwałtownie, że aż się zachwiali.

Potem leżeli nad wodą – nadzy, mokrzy, rozgrzani. A w ich namiętności był też dreszcz czegoś zakazanego. Wiedzieli, że ktoś mógłby ich przyłapać. Że może gdzieś tam, za zakrętem ścieżki, idzie turysta. Że któryś grzybiarz mógłby stanąć jak wryty, widząc ich splecionych, śmiejących się, rozkosznie bezbronnych.

Ale to właśnie podniecało ich jeszcze bardziej. Ta cienka granica między wolnością a ryzykiem. Miłość w takich warunkach stawała się czymś więcej niż tylko aktem – była manifestacją bliskości, odwagi, życia bez wstydu.

Po wszystkim szli dalej szlakiem, trzymając się za ręce. Cicho, lekko. Jakby góry pozwalały im być kimś innym, albo może właśnie sobą w najczystszej postaci.

Często zakładała te żółte spodenki – obcisłe, króciutkie, wrzynające się w pośladki, jakby stworzone nie do chodzenia, tylko do kuszenia. Marcin z początku protestował półgębkiem, ale z czasem zrozumiał, że to nie był tylko strój. To była deklaracja – swobodna, odważna, kobieca.

Jeszcze bardziej działały na niego te niemal przezroczyste legginsy, cienkie jak mgła o poranku. Gdy szli stromym podejściem, nie mógł oderwać wzroku od jej ...

... bioder, od zarysu stringów, które widać było pod materiałem jak sekret, który zna tylko on, a którego inni mężczyźni na szlaku mogli się jedynie domyślać.

Widziała ich spojrzenia – jak zerkają, jak wyraźnie zwalniają kroku, gdy mija ich z lekko kołyszącym się krokiem. Nie odwracała wzroku. Uśmiechała się czasem kątem ust, niewinnie i zmysłowo zarazem. Kusiła. Jego. I ich też. Ale nigdy nie przekraczała granicy.

Marcin czuł to napięcie. Czuł też, jak w nim coś się budzi – zazdrość, tak, ale podszyta pożądaniem. Jakby każde obce spojrzenie tylko przypominało mu, że to ciało, te ruchy, te pocałunki należą do niego.

Po takich dniach wieczory były gorące. Gdy zamykali się w schronisku, w małym pokoiku z piętrowym łóżkiem, opadały wszystkie maski. Ania siadała na jego kolanach bez słowa, przodem do niego, koszulka wędrowała w górę. Jego dłonie błądziły po jej skórze jak po mapie. Oboje wiedzieli, że im więcej spojrzeń przyjęła w ciągu dnia, tym bardziej nienasycona była noc.

Nie chodziło tylko o seks. Chodziło o grę. O to, że mogli pozwolić sobie na więcej – bo byli razem. Bo znali swoje granice i pragnienia. Bo żadne górskie podejście nie było dla nich trudniejsze niż to napięcie, które nosili pod skórą.

Któregoś dnia szli długo – beskidzką granią, w cieniu złocących się liści. Ania miała na sobie te legginsy, cienkie jak pajęczyna, i luźny top, który w słońcu niemal prześwitywał. Wiedziała, co robi. Przysiadała na pniach, wyginała się przy zakładaniu plecaka, przeciągała ...