Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... szybciej, jakby cały świat zatrzymał się na chwilę. Jestem tu, z nią, w tym najważniejszym momencie, i choć wszystko wokół jest takie piękne, to najbardziej liczy się to, co czuję w środku. Ciepło jej dłoni w mojej, jej spojrzenie, które mówi wszystko. Oboje mamy za sobą tyle wspólnych chwil. Dobrych i tych złych, pełnych obaw o tą drugą osobę. Ale ta... ta jest inna. To początek nowego rozdziału, ale czuję, jakbyśmy już dawno byli w tym wspólnym życiu. W górach, w trudnych chwilach, staliśmy się dla siebie kimś więcej niż tylko partnerami – staliśmy się jednością.

Patrzę na Marcina, na jego twarz, którą znam na wylot, ale dziś wydaje się piękniejsza niż kiedykolwiek. Czuje się jakby był częścią mnie, nie tylko moim mężem, ale kimś, kto towarzyszył mi przez wszystkie burze, wiatr i słońce, przez te wszystkie dni, w których byliśmy tylko my. Moje serce bije w zgodzie z jego sercem, a każda chwila z nim to jakby mała, osobna przygoda. My, tutaj, przed tym ołtarzem, to tylko formalność. Przysięga, która i tak już była złożona w naszych sercach.

Widzimy naszych świadków – Jagodę, naszą energiczną przyjaciółkę, i Kubę, tego, który zjawił się znikąd poznał nasze góry, sekrety i naszą historię. Oni patrzą na nas z uśmiechami, świadomi tej naszej wspólnej drogi. To oni widzieli, jak przechodziliśmy przez życie, jak rozwijała się nasza miłość. I choć cała ta ceremonia jest piękna, to wiemy, że prawdziwa więź jest czymś głębszym. Chcemy mieć was ...

... zawsze przy sobie.

Patrzę na Marcina, a widzę moją kochaną Jagódkę, moją przyjaciółkę, powierniczkę i spowiedniczkę. Widzę też Kubę, tego zadziornego drania poznanego gdzieś na Słowacji, pod Rohaczami, który wraz ze swoją dziewczyną rozszyfrował nas od razu. I choć nasz ślub jest początkiem czegoś nowego, to serce mi mówi, że to tak naprawdę tylko potwierdzenie tego, co było od zawsze. Góry nas połączyły, i nigdy nas nie rozdzielą. To w nich znaleźliśmy nasze miejsce, nasze „my”. Chcę, żebyście nam towarzyszyli na wszystkich szlakach naszego życia.

To właśnie góry, w których się zakochaliśmy. To tam zaczęło się nasze wszystko. Tam, na Rysiance, prozaicznie, na ławce, dzieląc się piwem, poczuliśmy, że nie jesteśmy już tylko dwojgiem ludzi, nie jesteśmy dawnymi sąsiadami, czy kolegami z ławki – byliśmy jednością, która potrafi przezwyciężyć wszystko. Każdy szlak, każdą wędrówkę, każde wspólne wyzwanie... Nawet śmierć... Choć jeszcze o tym nie wiedzieliśmy. W tym wszystkim, czuję, że nie ma dla nas granic.

Zgadzam się z nim. Góry pokazały nam, kim naprawdę jesteśmy. I nawet jeśli teraz stajemy tutaj, przed ołtarzem, to w głębi serca wiem, że nasza historia zaczęła się wtedy, na Rysiance. I to tam, wśród górskich szczytów, złożyliśmy naszą pierwszą, prawdziwą przysięgę, której nawet śmierć nie przerwie.

Jesteśmy teraz małżeństwem, chociaż byliśmy już nim tam, gdzie po raz pierwszy połączyły nas góry.

Do zobaczenia na szlaku.

Cześć.