Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... snu. Szpitalna cisza w nocy ma swój dziwny ciężar — bezczas, w którym każda sekunda boli bardziej niż poprzednia.

Ciche chrapanie kobiety na łóżku obok. Białe światło z korytarza. Suchość w ustach. I jedno pytanie, które natychmiast spada na nią jak kamień.

Marcin? Co z nim?

Serce zaczyna bić szybciej. Zbyt szybko. Rozpacz nie nadchodzi stopniowo. Uderza natychmiast. W jednej chwili czuje się, jakby ktoś zgiął ją wpół, wycisnął powietrze z płuc, jakby ból miał fizyczny kształt i łamał żebra od środka.

Wciska przycisk przy łóżku. Dzwoni. Jeszcze raz. W końcu pojawia się pielęgniarka — młoda, zaspana, z burzą ciemnych włosów upiętych niedbale w kok.

— Proszę… — głos Ani drży. — Czy coś wiadomo o moim chłopaku? O Marcinie…?

Kobieta milknie na chwilę. Jej twarz nie mówi nic dobrego. Kręci głową.

— Przykro mi. Nic nie wiem.

Ania odwraca głowę. Nie może patrzeć na litość w oczach tej obcej kobiety.

Łzy spływają po policzkach, ciche, drżące. Nie takie, które koiły. Takie, które paliły od środka. Ściska poduszkę, jakby mogła ją ochronić przed światem. Chciałaby krzyczeć, wyć, zniknąć. Ale tylko płacze. Bo to jedyne, co zostało.

Bo jego nie ma.

Podrywa się gwałtownie, jakby sama mogła coś zmienić. Jakby mogła uciec od tego koszmaru, znaleźć go tam, gdzie go zostawiono — pod śniegiem, pod strachem, w bezruchu.

Zsuwa nogi z łóżka, stawia stopy na chłodnej podłodze. Szpitalny fartuch opina się na jej biodrze. Ledwie oddycha.

Pierwszy ...

... krok.

Ból.

Przeszywający, dziki, nie do zniesienia. Żebra jak żyletki od środka. Mdli ją, robi się ciemno przed oczami.

Jeszcze jeden krok. Ale nogi się uginają. Upada z jękiem na łóżko, jakby świat chciał jej powiedzieć: Nie możesz. Nie tym razem.

Krzywi się z bólu, opada na materac. Twarz wciska w poduszkę.

Wtedy pęka.

Dusza drży, roztrzaskuje się na milion kawałków. Płacze, tak jak jeszcze nigdy nie płakała. Cicho, szczerze, całym ciałem. Dłonie zakrywają jej twarz, jakby mogły ją ochronić przed rzeczywistością, której nie chce przyjąć.

Chce, żeby to był sen. Żeby zaraz się obudzić. W śpiworze, pod niebem, z jego ramieniem na sobie.

Ale nie budzi się. Płacze. Długo.

W końcu sen bierze górę. Nie przynosi ukojenia — tylko pustkę.

Ranek przynosi chłód — nie tylko listopadowy, ale ten wewnętrzny, przeszywający. Ania otwiera oczy i przez chwilę nie wie, gdzie jest. Ale zaraz wraca wszystko. Ciężar jak głaz. Marcin. Lawina. Szpital.

Obchód przechodzi jak przez szkło. Lekarze patrzą gdzieś obok, jakby bali się urazić coś świętego. Jedna pielęgniarka ścisza głos, druga poprawia jej poduszkę z takim współczuciem, że aż boli bardziej. Ale nikt nic nie mówi. Nic, co by znaczyło, że żyje.

Taca ze śniadaniem ląduje przy łóżku. Bułka, masło, herbata. Patrzy na to z pogardą. Jak można jeść, kiedy świat się skończył? Jak można oddychać, kiedy jego oddechu nie ma obok?

Odwraca głowę do okna. Nie chce tego widzieć. Nie chce niczego.

Rozpacz wraca falą, ...