Przygoda życia... cz.3 - Opowiadania Erotyczne

Przygoda życia... cz.3

... obezwładniającą, gęstą. Zasysa ją w środek. Chce tylko umrzeć. Życie bez niego nie jest życiem, tylko ciągiem bezsensownych sekund.

Zaciska powieki, dłonie. Przyciska kolana do klatki piersiowej, choć ból jest nie do zniesienia, jak dziecko, które szuka schronienia w sobie. Ale tam też jest pusto.

I znowu płacze. Cicho. Uparcie. Jakby łzy mogły go przywołać.

Wpatrzona w okno widzi Tatry w oddali — białe, piękne, okrutne.

Czas ciągnie się jak gęsty, bezkształtny budyń, rozlany po dnie jej życia. Nie ma już godzin, dni, nadziei. Gdy drzwi skrzypnęły, nawet nie drgnęła. Może znów pielęgniarka. Albo ktoś, kto pomylił salę. Już nie miała siły się przejmować.

— Anka?

Głos. Cichy, ochrypły, ale znajomy jak bicie własnego serca.

Zamknęła oczy. Serce jej zamarło. Nie. To niemożliwe. Przecież nie może... nie powinien...

Odwróciła się gwałtownie, ignorując rwący ból żeber.

Stał tam.

Marcin.

Rozcięty policzek, kilka świeżych szwów pod opatrunkiem, gips na lewym nadgarstku, absurdalne szpitalne kapcie. Ale jego oczy — te same oczy, które całowały ją wzrokiem setki razy — były pełne życia. I łez.

Ania nie wytrzymała. Pękła. Łzy popłynęły jak strumień wiosennego roztopu, nie do zatrzymania. Tym razem jednak nie były słone od rozpaczy. Były słodkie jak życie, które właśnie odzyskała.

I pierwszy raz od wielu godzin nie chciała już umierać.

— Anka… wszystko w porządku? Jak się czujesz? — spytał cicho, klękając przy jej łóżku.

Nie odpowiedziała. ...

... Tylko płakała. Drżąca ręka dotknęła jego policzka, jakby wciąż nie wierzyła, że to nie sen.

— Ciii… — szepnął, przytulając ją ostrożnie, czując jej ciepłe łzy na szyi. — Nawet lawina, ogień, czy koniec świata nas nie rozdzieli. Rozumiesz? Nigdy.

Zadrżała, wtulając się mocniej.

— My jesteśmy silniejsi niż wszystko… Ty jesteś silniejsza. I żyjemy. Oboje. To wszystko, co się teraz liczy.

W jej oczach świat znowu zaczął mieć sens. Nie musiała już nic mówić. Był przy niej. Żył. I kochał.

Ania patrzyła na niego, zaskoczona. Jej serce na chwilę zamarło, a potem znowu przyspieszyło.

— Ale jak? — zapytała, odrywając się od niego na moment. — Jak my teraz zatańczymy na naszym weselu?

Marcin uśmiechnął się, choć w jego oczach wciąż czaił się ból. Jego dłoń przesunęła się po jej włosach, delikatnie.

— Jak dwoje kaleków, — odpowiedział z ciepłym, spokojnym tonem. — Będziemy tańczyć, jak będziemy mogli. I będzie to najpiękniejszy taniec, jaki kiedykolwiek zatańczyliśmy.

Ania spojrzała na niego, nie mogąc powstrzymać uśmiechu, choć łzy nadal nie chciały przestać płynąć. Był tu, żył, i to wystarczyło. Oboje wiedzieli, że nie muszą być doskonali, by ich miłość była prawdziwa.

— Zawsze będziemy razem, Marcinie, — powiedziała, czując, jak jej serce znowu bije w rytm nadziei.

Nadchodzi ten dzień. Ich wspólny. Jedyny. Prawdziwy.

Przysięgają przed Bogiem, ale przede wszystkim przed sobą.

Ksiądz oddaje im mikrofon.

Stoję obok Ani, czując, jak moje serce bije ...