Aktorska gra Patrycji część 1 - Opowiadania Erotyczne

Aktorska gra Patrycji część 1

... progu, światło padające z żyrandola podkreśliło jej sylwetkę i starannie dobrany strój. Nieświadomie przyciągnęła wszystkie spojrzenia. Choć nikt tego nie okazywał wprost, każdy w pokoju odczuł jej obecność.
Marek, stojący przy stole, uśmiechnął się lekko i przedstawił swoich synów — Piotrka, starszego chłopaka, i Damiana, młodszego syna. Chłopcy stali tuż obok ojca, pewni siebie i opanowani, jakby już uczyli się sztuki władzy i kontroli. Waldek i Janusz, dwaj zastępcy Marka, elegancko ubrani w dobrze skrojone marynarki, podeszli, by przywitać Patrycję z formalną uprzejmością. Ich sposób poruszania się i postawa w pełni pasowały do pozycji, jaką zajmowali w hierarchii Marka.
Kontrast rzucał się jednak w oczy — dwaj łysi stali nieco z boku w obcisłych, czarnych T-shirtach. Ich wygląd odcinał się od reszty — byli wyraźnie mniej formalni, mniej dopasowani do eleganckiego otoczenia. Nawet Piotrek i Damian sprawiali wrażenie lepiej przygotowanych do kolacji niż oni.
Patrycja podniosła głowę, starając się uśmiechnąć uprzejmie. Jej spojrzenie, eleganckie i pewne, nie zdradzało niepokoju, który wciąż tlił się w środku. Mimo wewnętrznego napięcia zrobiła na wszystkich wrażenie — zarówno na synach Marka, jak i na jego zastępcach, którzy dyskretnie oceniali każdy jej ruch. Każdy gest, każdy subtelny uśmiech czy przelotne spojrzenie w kierunku stołu, gdzie ustawiono zastawę, miały znaczenie. W tym eleganckim wnętrzu, pełnym wyrafinowanych detali, Patrycja musiała zachować równowagę ...

... między własnym komfortem a oczekiwaniami gospodarzy, a jej obecność powoli stawała się centralnym punktem wieczoru.
Mimo że na stołach pojawiły się kolejne dania, a rozmowy toczyły się swobodnie, uwaga większości mężczyzn co chwilę wracała do Patrycji. Nawet Marek, zajęty rolą gospodarza, zerkał na nią ukradkiem, jakby sprawdzał, czy wciąż trzyma się swojej pozycji — spokojnej, opanowanej, niedostępnej.
Piotrek i Damian również patrzyli na nią z wyraźnym zainteresowaniem, byli nastolatkami ale hormony także w nich buzowały. Dla nich była kimś znanym z ekranu — twarzą z seriali i reklam, które oglądali wieczorami, przewijając kanały bez większego celu. Teraz siedziała kilka metrów od nich, prawdziwa, uśmiechnięta, reagująca na rozmowy. Co jakiś czas wymieniali krótkie spojrzenia, jakby wciąż nie dowierzali, że to rzeczywiście ona.
Dorośli mężczyźni obserwowali ją inaczej. Zwracali uwagę na jej mimikę, na to, jak reaguje na żarty, jak unosi brew, gdy coś ją rozbawi, i jak jej uśmiech potrafi w jednej chwili zmienić atmosferę przy stole. Waldek i Janusz, doświadczeni i czujni, prowadzili rozmowy raz o bieżącej polityce, raz o kompletnych błahostkach, a innym razem kierowali pytania w jej stronę — o aktorstwo, o pracę na planie, o znanych aktorów i aktorki, z którymi miała okazję współpracować. Była do tego przyzwyczajona. To zawsze wracało — ciekawość obcych ludzi, chęć zajrzenia za kulisy jej świata.
Odpowiadała spokojnie, z klasą, z wyczuciem granicy. Wiedziała, ile może ...