Sen (II) - Opowiadania Erotyczne

Sen (II)

... chciałaby oglądać tego, co w mogłaby wtedy w nich wyczytać.

Bo choć tak bardzo chciał ją zabić, to każdego kolejnego dnia ponownie dawał porwać się nieokiełznanemu pożądaniu, pragnieniom, których nienawidził.

I on korzystał z każdej chwili, wiedząc że nadejdzie moment, gdy będzie musiał to zakończyć. Pragnął wolności, pragnął zemsty i pragnął tej delikatniej kobiety leżącej u jego boku. To było szaleństwo, ale nie umiał zdobyć się na ruch, który pozwoliłby mu się uwolnić. Bo coraz mocniej czuł, że świat bez niej stałby się zbyt pusty, a nikt inny nie mógł bardziej nadać sensu jego istnieniu.

Poranek jak każdy inny w tej krainie, nie zapowiadał zmian nadchodzących wraz z upływem każdej minuty. Obudziła się i usiadła na łóżku. Od razy zauważyła, że jest sama. Kayl zniknął. Rozczarowana brakiem jego obecności, wstała i podeszła do okna. Nagle ogarnął ją bezbrzeżny smutek, poczucie straty czegoś cennego. Bez namysłu narzuciła na siebie suknię i wybiegła z komnaty, w pośpiechu chwytając z talerza kawałek chleba.

Długo szukała go pośród pustych komnat, w których echo powtarzało, wykrzykiwane przez nią imię. Jednak dopiero kiedy wybiegła na dziedziniec, zauważyła potężną sylwetkę, stojącą w bramie prowadzącej na zewnątrz.

Powoli do niego podeszła, uspokajając przyspieszony oddech i łomoczące w piersiach serce.

– Kayl?

Nie odwrócił się i nie odpowiedział. Pochylił głowę, jeszcze bardziej garbiąc plecy, jakby kulił się pod wpływem niewyczuwalnego podmuchu ...

... wiatru.

– Kayl?– powtórzyła głośniej, dotykając jego ramienia.

– Czas być odeszła.

Nie od razu zrozumiała sens tych słów.

– Ale ja nie chcę! – Dopiero teraz była pewna, że to prawda.

Błyskawicznie odwrócił się, ukazując wykrzywioną w nieludzkim grymasie, twarz.

– Nie ma znaczenia czego ty chcesz! Musisz odejść! Ja nie mam już sił... Nie dam rady dłużej...

Oparł się o mur i powoli osunął na ziemię.

– Nie mogę już dłużej walczyć ze swym przeznaczeniem. Jestem zły Tamaro, naprawdę zły. Robiłem rzeczy, o których nie chciałbyś wiedzieć. Nie da się ze mnie zrobić grzecznego chłopca, tak po prostu, za pomocą kilku pocałunków.

Wiedziała, że ma rację. Wyciągnięta dłoń zawisła w powietrzu.

– Mówiłeś, że mnie kochasz?

– Być może, o ile tak samo rozumiemy sens tego słowa. I dlatego chcę byś odeszła, jeszcze teraz, dopóki mam siłę na to, by cię puścić wolno.

– A potem?

– Nie wiem co będzie później. I nie wiem, czego mogę się spodziewać po sobie samym.

– Jeśli pragniesz mojej krwi, to ci ją dam – wyszeptała. – Tylko pozwól mi zostać.

Potem wstrzymała oddech, oczekując na odpowiedź.

Uniósł głowę do góry i długą, bardzo długą chwilę, wpatrywał się w nią nieodgadnionym wzrokiem.

– To może być zaledwie odroczenie wyroku, na kilka godzin, dni, miesięcy. Nie wiem.

– Nieważne – odparła z niecierpliwością w głosie. Skoro już podjęła taką decyzję, chciałaby mieć to za sobą. Wyciągnęła dłoń, odwracając ją na wewnętrzną stroną ku górze, tam gdzie widoczne ...