Weselna panna - Opowiadania Erotyczne

Weselna panna

... teraz nie odgrywała dla mnie roli. W tym stroju ubyło jej dobre parę lat. Chwilę porozmawialiśmy. W momencie, gdy usłyszeliśmy muzykę, powróciliśmy na salę. Zajęliśmy miejsca za stołem.

— Ja bardzo, prze... praszam — znów pojawił się ten facet.

Beknął, patrząc na Lucynę mętnym wzrokiem. Delikatnie chwiał się na nogach.

— Czy mogę prosić do tańca? — dokończył.

— Nie, dziękuję — odparła bez wahania Lucyna.

— Ale ja… bardzo proszę — kontynuował namolnie.

— Ta pani chyba powiedziała wyraźnie — wtrąciłem się.

Zmierzył mnie wzrokiem. Zacisnął zęby. Czekałem, co zrobi. Jego twarz nie wskazywała na wybitny poziom inteligencji. Oparł się dłońmi o stół, nachylając się do mnie.

— Ale ja… się ciebie nie pytałem — wybełkotał.

— Ale ta pani jest ze mną i wyraźnie powiedziała, że nie życzy sobie tańczyć z panem — odparłem ciętym językiem.

Do stołu podszedł świadek wesela. Chwycił mężczyznę za ramiona.

— Chodź, Karol, masz już dość — określił trafnie stan delikwenta.

— Uważaj sobie, koleżko — zagroził mi Karol, podnosząc palec ku górze.

Poddał się namowie świadka. Tamten gestem dał do zrozumienia, że przeprasza za kolegę. Sytuacja została opanowana.

— Dziękuję ci — usłyszałem od Lucyny.

Jednocześnie jej drobna dłoń dotknęła mojej. Było to miłe. Pogłaskała mnie.

— Nie ma sprawy — odparłem luzacko.

Zatańczyliśmy i powróciliśmy za stół. Znów przywędrował Karol.

— Ale ja bardzo… — bełkotał.

— Spierdalaj pan stąd — przerwałem ...

... mu.

Zmierzył mnie wzrokiem. Nabrał powietrza. Zacisnąłem dłonie w pięści. Z odsieczą przyszedł ojciec, wracając z toalety.

— Idź pan stąd, chyba już ma pan dość — powiedział, stając za nim.

— Ja… ależ, skąd, ja chciałem tylko zatańczyć z tą… panią — bełkotał dalej, zwracając twarz na ojca.

— No już, już, niech pan odpocznie, przejdzie się gdzieś — kontynuował w delikatny sposób ojciec, odciągając delikwenta na bok.

Facet zniknął po chwili. Lucyna wyraźnie mu się podobała. Znowu poszliśmy zatańczyć wolny kawałek. Po powrocie stwierdziła, że musi wyjść do toalety. Wstała i zniknęła mi z pola widzenia. Kelnerzy zaczęli wnosić kolejne ciepłe danie. Minęła chwila, a jej nie było. Postanowiłem poczekać jeszcze chwilę, czułem się za nią odpowiedzialny. Rzuciłem okiem na zegarek. Było dwadzieścia po pierwszej. Coś mnie tknęło, żeby wstać i jej poszukać.

— Idę zobaczyć, gdzie jest — powiedziałem do ojca.

— Idź, idź, synku — odparła matka.

Przesuwałem się w kierunku korytarza, wzrokiem lustrując siedzących gości. Nie zauważyłem wśród nich podchmielonego Karola. Przyspieszyłem kroku. Toalety znajdowały się za załomem korytarza, w głębi hotelu. Rozglądałem się, szukając Lucyny, ale nie było jej. Dotarłem do załamania korytarza i usłyszałem czyjś głos.

— Proszę mnie puścić — dało się usłyszeć zza rogu.

Wytężyłem słuch.

— Co pan robi, proszę mnie… — głos urwał się nagle.

— Nie chciałaś tańczyć z Karolem, to teraz on zatańczy z tobą — usłyszałem męski ...