Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra" - Opowiadania Erotyczne

Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra"

... słuchawkach.

Coś poszło nie tak, pierwszy wariant nie wypalił. Byłem wściekły na siebie, gdy odbijaliśmy zakładników, że nie nakazałem zabrać karabinu maszynowego, a teraz byłem zadowolony, że poleciłem przygotować „Korneta”.

Dał się słyszeć pomruk odrzutowych silników. Jeżeli my to słyszeliśmy, to tym bardziej ochroniarze terrorystów.

— Co się stało? — zapytała mnie Klaudia.

Nie miałem czasu, by jej odpowiadać. Te kutasy za chwilę mogły się zawinąć z tego miejsca.

— Ruch przy budynku — meldował „Patron” — Likwidować? — zadał pytanie.

— Czekaj, wariant drugi, realizujemy wariant drugi!

Nie musiałem wydawać komendy „Buranowi” i „Uralowi”. Momentalnie doskoczyli do przygotowanej wyrzutni.

— Termobaryczna czy przeciwpancerna? — usłyszałem zapytanie od „Urala”.

Przeciwpancerna penetruje pancerz i ma większą siłę przebicia, jednak nie masakruje celu tak, jak druga. Mury budynków nie wyglądały na solidne, było ryzyko, że gdy użyję pocisku przeciwpancernego, to ten wejdzie i wyjdzie przez drugą ścianę.

— Termobaryczną! — rozkazałem.

Klaudia, skulona, nie zdawała sobie sprawy, co się dzieje. Mogła tylko domniemywać, że lotnictwo zawiodło i teraz na nas spadło zadanie likwidacji tej terrorystycznej szajki.

— Dawaj kurwa dawaj — klął „Buran”, czekając, aż odpali się celownik termowizyjny 1PN79-1.

— Wychodzą z budynku. Proszę o zgodę na otwarcie ognia — słyszałem głos „Patrona”.

— Czekaj kurwa, czekaj, Zabraniam!!! Wariant drugi. Potwierdź!!! ...

... — wrzasnąłem w radio. — „Buran”, kurwa! Podświetliłeś cel?! — darłem się do operatora.

— Chwila, sekunda!!!

Ta sekunda trwała dla mnie wieki. Widziałem, jak z „Uralem” robią wszystko, co mogą, by przyspieszyć ten proces. Pewnych rzeczy nie podgonisz.

— Cel podświetlony…

— Wal!!! — wrzasnąłem na całe gardło.

Rakietowy pocisk termobaryczny 9M133F-1 wyszedł z wyrzutni i z ogromną prędkością, prowadzony w wiązce laserowej, zmierzał do celu.

— Ładuj przeciwpancerny i napierdalaj w drugi budynek — rozkazałem i bez chwili zastanowienia przeładowałem swojego AKM-a.

Rakietowy pocisk, pędzący z prędkością bliską 250 m/s, potrzebował niewiele czasu, by dotrzeć do celu. Ochrona terrorystów zdołała się zorientować, że nastąpił atak i otworzyła w naszym kierunku chaotyczny ogień na oślep.

— Piąty ogień!!! — wreszcie zezwoliłem „Patronowi” na otwarcie ognia.

— Tu „Szczuki”, potrzebujecie wsparcia? — to dowódca sekcji morskiego specnazu, zadał pytanie.

— Nie, pozostań! — odparłem.

— Poszła druga! — całkowicie niepotrzebnie meldował „Buran”, gdyż dobrze wiedziałem, jak rakietowy pocisk wyszedł z wyrzutni.

Niby to tylko dziesięć kilogramów ekwiwalentu TNT, jednak mieszanka azotanu glinu i izopropylu w głowicy termobarycznej ma zabójcze działanie.

Pierdolnęło mocno, a pióropusz dymu i ognia zasłonił trafiony budynek. Co tam się musiało dziać, mogłem tylko sobie wyobrazić.

Dłużej trwająca fala uderzeniowa niż w zwykłych głowicach przenika do obszarów za ...