Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra" - Opowiadania Erotyczne

Strażniczka Bałtyku (XI) "Hydra"

... zapłakana, a jej smutny wzrok utkwił w moich oczach.

Wszystkie szkolenia, nauki i to, co wbijano mi do głowy na kursach, poszły w niepamięć. Ten jej wzrok, to jak na mnie teraz patrzyła, roztopiłby lodowiec na Arktyce.

— Tak.

— Zapleć mi warkocz, tak jak ostatnio, taki, w którym ci się będę podobać — poprosiła.

Uchwyciłem jej rude włosy. Nim zacząłem pleść, pocałowała mnie w dłoń.

— Zawsze cię będę kochać — wyznała, a moje serce omal nie pękło.

Nie mogłem zasnąć. Trzymałem ją w ramionach, patrząc, jak śpi wtulona we mnie. Czułem ciepło jej ciała, słyszałem spokojny oddech. Głowa Klaudii spoczywała na mojej klatce piersiowej. Długo nie mogła zasnąć, w końcu jej się udało.

„Dobrze zrobiłeś” — mówił Wiktor.

„Jesteś podłym chujem” — przemawiał Radek.

Kurwa, dwa w jednym, żebym jeszcze miał dwa życia, to byłoby super.

Wszystko mi pierdolnęło. Całe życie runęło przez jedną gównianą misję. Przecież mogli tu przyjechać chłopaki z „Alfy” albo inna sekcja „Wympieła”, a trafiło to na mnie.

„Jak teraz żyć?”

Byłem chyba najbardziej skomplikowanym człowiekiem we wszechświecie.

„Dlaczego wtedy ten chuj mnie nie zajebał?” — debilna myśl zagościła w czerepie.

„Nie uratowałbyś jej i osierocił rodzinę, ty jebany głupku” — momentalnie pogoniłem to kretyńskie stwierdzenie sprzed chwili.

Ciało kobiety zadrżało, z pewnością uderzały we śnie demony przeszłości. Przytuliłem ją mocniej do siebie i zacząłem delikatnie całować ją po czole.

— Cichutko, cichutko, już dobrze, jestem z tobą, jestem przy tobie — szeptałem, tuląc jej drobne ciało, jak najlepiej potrafiłem.

Odgoniłem złe duchy. Przesunęła się delikatnie, wtulając się we mnie mocniej. Przełożyłem zapleciony francuski warkocz z prawego ramienia na lewy.

Na zewnątrz szalała piaskowa burza, a w moim sercu panował o wiele gorszy huragan.

— Spij kochana, śpij spokojnie — szepnąłem ponownie.

Nad ranem żywioł ustał. Nastał piękny dzień. Czas naszego powrotu do bazy…